Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Hangi kavim hangi ırk, üstünlük taslıyorsa,
Bilinsin ki en dibi, yaşamakta bu fikir,
Gücü elinde tutup, kendini kasıyorsa,
İnsanlıktan uzaktır, yüreğine dolmuş kir..

Hepimiz Adem(A.S.) deniz, Adem(A.S.) de topraktandır.
Böyle iken söyle neden, nefsini bunca kabarttın,
Sen ki topraktan gelmişsin, kendini neden abarttın,
Geri toprak olacaksın, günahın mı senin artın,

Şeytan da böyle yapmıştı, kendini üstün saymıştı,

İnsan olmanın şartı, insanı sevmek,
Sui zannı bırakıp, hüsnü zan etmek,
Tevazuyu kimseden, esirgememek,
Var olan her ne varsa, inkar etmemek..

Edep kişinin kendine, duyduğu saygısıdır,
Kendini bilmeyenlerden, duyduğu kaygısıdır,
İnsan olma şuurunun, verdiği duygusudur,
Kişilerin fıtratıyla, buluşma yargısıdır.

SÖZÜM

Dört bir yanı kuşatılmış, Diyarbekir evlerinin,
Dur diyeni durdururlar, Bir tenhada vurdururlar,
Barışa kurşun atmışlar, Ölçüsü yok dillerinin,
Hele bir barış olsun da, bakın kimler kudururlar.

Halimden anlayan, neden bulunmaz,
Yere düşenlere, tekme vurulmaz,
Mazlum olanlara, dini sorulmaz,

İnsanlık öldü mü, söyleyin bana,
Fatiha okuyun, ölen insana.

Kendini büyük görme,
Kimseye tuzak örme,
Nefsini semirterek,
İnsanlığı öldürme.

İNSANLIĞI ÖLDÜRMEK

Allah belasını versin, ideolojik sevdanın,
Cehenneme yolu vardır, bencillikteki faydanın,
Gözlerini kan bürümüş, batıl olan her davanın,

Ben haykırmazsam,
Sen haykırmazsan,
Ben seslenmezsem,
Sen seslenmezsen,
Kim haykıracak,
Kim söyleyecek Allah aşkına,

Allahın kullarına, hediyesi Regaib,
An bile bizim değil, istikbal ise gaib,
Fırsatları var eden, kulları sevmektedir,
Tevbei istigfar et, olmamak için kayıp.