Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gökyüzünü sarmaladı, yağmursuz kara bulutlar,

Yıldızlar ışıksız kaldı, söndü beslenen umutlar,

Şimşekler kırbaç misali, yüzüme çarpar komutlar,

İnsani de kalenderdir,
Kardeşiyle beraberdir,
Üstümde gök, altım yerdir,
Kalender deyip geçmeyin,
O da erlerden bir erdir.

Konuşmak varken gelin hasbıhal edelim,
Tekamüle adım atmak benim bunda emelim,
Kine de nefrete de, asla yer vermeyelim,
Madem insan doğmuşuz, insanlığı bilelim.

Umuttur hayatın, gülü çiçeği,
Doğumla ölümde, yaşam gerçeği,
Sevgi insanlığın, vazgeçilmezi,
Sevmeyen varlığa insan denir mi.

Kendini bulamayan, Allah'ı da bulamaz,
Demesin Müslümanım, o Müslüman olamaz,
Nerden geldip nereye, gittiğini bilmeyen,
İnsan görünse bile, insan dahi kalamaz.

Yukarılardan aşağı insene,
Ne korkuyorsun basmazlar ensene,
Başkasının ensesine oturan,
Söyler misin hiç benzer mi insana,

Menfaat perestlerin, işi gücü hep riya,
Adama sorarsanız, adam insancıl güya,
Sizden ricam olacak, hele bakın yüzüne,
Ne bir nur görürsünüz, ne nura benzer ziya.

Yaratılışın sembolu olan insan sultandır,
Sultanlığı bahşedeni bilebilen insandır.

İster Kürt, ister Türk, ister Arap, isterse çengi,
Her ne olursa olsun insanın dili ve rengi,
Bilinmelidir insanın yine insandır dengi,
Herkesin mutlaka mezarda olacak sengi.(Taş-Mezar Taşı)

ÖDÜNÇ ALMIŞTIM

Topraktan ödünç almıştım,
Benim dediğim bedeni,
Vazgeçilmezim sanmıştım,
Neden görmedim gideni.