Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Herkes kendince yazar,
Heceler azar azar,
Aşırtma ve intihal,
Yazara mezar kazar.

Gelmek elinde mi ki gitmek elinde olsun,
Kendin çekip gidiyorsan, sen isyan ediyorsun,
Unutma ki herkes gibi, sende aciz bir kulsun,
İntihar eden kişi, nasıl cenneti bulsun.

Çekildim inzivaya,
Geçtim hemen hizaya,
Tefekkür Hak yoludur,
Kaydettim hafızaya.

Nimeti israf eder, şeytani yolda giden,
Demez ki Rabbim ne der, aklını nefse güden,
Dönüp bak geçmişine, nereye gitti deden,
Cehenneme yolcudur, bil ki ırkçılık eden.

Irkçılık zaten menfi,
Şeytandan alır terfi,
Irkçılıkla ölenler,
Yapamazlar telafi.

Edep kişinin kendine, duyduğu saygısıdır,
Kendini bilmeyenlerden, duyduğu kaygısıdır,
İnsan olma şuurunun, verdiği duygusudur,
Kişilerin fıtratıyla, buluşma yargısıdır.

SÖZÜM

Dört bir yanı kuşatılmış, Diyarbekir evlerinin,
Dur diyeni durdururlar, Bir tenhada vurdururlar,
Barışa kurşun atmışlar, Ölçüsü yok dillerinin,
Hele bir barış olsun da, bakın kimler kudururlar.

Yarından garantin yok, muallakta ecelin,
Harama uzanmasın, helalde olsun elin,
Sakın ha ye'se düşme, Hakka inanıyorsan,
Haktan gayrı kimseye, hiç eğilmesin belin.

Allah'a yakın ol ki, istakbal senin olsun,

KIVRANIRIM

Demeyin yukarı bıyık, aşağı tükürsen sakal,
Edep erkandan yoksun, koyun postunda çakal,
İtiraz ettiğinde, dur diyor orada kal,

İnsan olmanın şartı, insanı sevmek,
Sui zannı bırakıp, hüsnü zan etmek,
Tevazuyu kimseden, esirgememek,
Var olan her ne varsa, inkar etmemek..