Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsanın hayırlısı,
Hayırlıdır insana,
İnsanın salihlisi,
Şükür eder ihsana.

İnsan dururken hayvanı dost edinmek istemem,
Ne insana ne hayvana asla, ihanet etmem,
Hiç bir dostun arkasından kötü sözler söyletmem,
Kendi düşüncelerimi, kimseye dikte etmem,

Kendini bulamayan, Allah'ı da bulamaz,
Demesin Müslümanım, o Müslüman olamaz,
Nerden geldip nereye, gittiğini bilmeyen,
İnsan görünse bile, insan dahi kalamaz.

Umuttur hayatın, gülü çiçeği,
Doğumla ölümde, yaşam gerçeği,
Sevgi insanlığın, vazgeçilmezi,
Sevmeyen varlığa insan denir mi.

Konuşmak varken gelin hasbıhal edelim,
Tekamüle adım atmak benim bunda emelim,
Kine de nefrete de, asla yer vermeyelim,
Madem insan doğmuşuz, insanlığı bilelim.

İnsan robot değil, düşünen varlık,
Yeter ki olmasın, ufukta darlık,
Bilsin ki her insan, kendi gibidir,
İnsani değerde olmalı karlık.

İnsaniyi sororsanız, O pişmanlık okulunda,
Elçilerinin izinde, vahyin aydınlık yolunda,
Yazıcı tüm meleklerim, hem sağımda hem solumda,
Hak aşıkları Hak'ladır, iblisledir tüm eğriler.

Cennete girilmiyor insan iman etmezse
İman etmiş olamaz insanlar sevilmezse
O kutlu Peygamberim beni uyarıyorsa
İman etmiş olmayız,Peygamber dinlenmezse

Yüreğin tatminidir insanı sürükleyen hedefe,
Doldurmaya çalışsan da dolmuyorsa eğer kefe,
Bırak soruların cevabına takılmayı devam et,
Yüreğin seni götürecek ikna olduğu hedefe.

İnsanı tabu yapma, sonra ona taparsın.
Hak yol diye yanılır, eğri yola saparsın,
Hizbüşşeytan olursun, ondan roller kaparsın,
Şirki hafiye girer, hidayetten koparsın.