Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Çekildim inzivaya,
Geçtim hemen hizaya,
Tefekkür Hak yoludur,
Kaydettim hafızaya.

Yarından garantin yok, muallakta ecelin,
Harama uzanmasın, helalde olsun elin,
Sakın ha ye'se düşme, Hakka inanıyorsan,
Haktan gayrı kimseye, hiç eğilmesin belin.

Allah'a yakın ol ki, istakbal senin olsun,

KIVRANIRIM

Demeyin yukarı bıyık, aşağı tükürsen sakal,
Edep erkandan yoksun, koyun postunda çakal,
İtiraz ettiğinde, dur diyor orada kal,

Hangi kavim hangi ırk, üstünlük taslıyorsa,
Bilinsin ki en dibi, yaşamakta bu fikir,
Gücü elinde tutup, kendini kasıyorsa,
İnsanlıktan uzaktır, yüreğine dolmuş kir..

Hepimiz Adem(A.S.) deniz, Adem(A.S.) de topraktandır.
Böyle iken söyle neden, nefsini bunca kabarttın,
Sen ki topraktan gelmişsin, kendini neden abarttın,
Geri toprak olacaksın, günahın mı senin artın,

Şeytan da böyle yapmıştı, kendini üstün saymıştı,

İnsan olmanın şartı, insanı sevmek,
Sui zannı bırakıp, hüsnü zan etmek,
Tevazuyu kimseden, esirgememek,
Var olan her ne varsa, inkar etmemek..

Edep kişinin kendine, duyduğu saygısıdır,
Kendini bilmeyenlerden, duyduğu kaygısıdır,
İnsan olma şuurunun, verdiği duygusudur,
Kişilerin fıtratıyla, buluşma yargısıdır.

SÖZÜM

Dört bir yanı kuşatılmış, Diyarbekir evlerinin,
Dur diyeni durdururlar, Bir tenhada vurdururlar,
Barışa kurşun atmışlar, Ölçüsü yok dillerinin,
Hele bir barış olsun da, bakın kimler kudururlar.

Halimden anlayan, neden bulunmaz,
Yere düşenlere, tekme vurulmaz,
Mazlum olanlara, dini sorulmaz,

İnsanlık öldü mü, söyleyin bana,
Fatiha okuyun, ölen insana.

Kendini büyük görme,
Kimseye tuzak örme,
Nefsini semirterek,
İnsanlığı öldürme.