Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Diri ölmek için var,
Ölüm diri için var,
Mukadderdir her nefse,
Dikdörtgen olan mezar.

Elimizde ipin ucu,
Olduk bizler şucu bucu,
İp dolandı belimize,
Nefistir bozan orucu.

Sonsuzluk aleminin, fani yolcularıyız,
Kendisini arayan, dünya canlılarıyız,
Kendini bulamayan, başka şey aramasın,
Yanlış aramaların, acı sancılarıyız.

Şeytanın yolu kibir,
Kendini sanır tek bir,
Burnundan kıl aldırmaz,
Onun sonu da kabir.

Görünen köyler için kılavuza gerek yok,
Çevre mevre bahane, bunlara karnımız tok,
Varsa hazinenizde insanlık için derman,
Yoksa sizin gibi boş, yalancı doktorlar çok.

İnsan insanlarla vardır,
İNSAN İNSANLARA YARDIR,
HİZMETTEN ALIKOYAN,
Kaybedilen ayardır

Yağmur yağmaya başladı,, cama vuruyor kendini,
Gök yüzü neden ağlıyor, neden yıkıyor bendini,

Camı açarsam bizi de, daha da çok ağlatacak,
Yüreğindeki ateşi, katlayarak, artıracak,

Güneş bize doğru geldi,
Koşup karanlığı deldi,
Biz güneşi tanıyoruz,
Bize yabancı değildi.

Kimileri sanıyor, yakıp yıkmak marifet,
Yakıp yıkana sözüm, sen kendini tarif et,
Öyle görülüyor ki, onlarda yok zerafet,
Zerafetine engel olanı durma def et.

Her nereye baksam, sen karşımdasın,
Gözüm senden gayrı, kimseyi görmez,
Herkes güzel amma, sen tarzımdasın,
Olana bitene hiç aklım ermez.