Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Söyler misin sen bana, yeniden döner misin,
Tekrar eskisi gibi, tebessüm eder misin,
Ellerimden tutarak, seviyorum der misin,

Can tenimde durdukça, umudu tutacağım,
Yüreğimde sevgini, her an yaşatacağım.

Nereye gidersem, orada kuyruk,
Sıraya gir diyen, bir sürü buyruk,
Kafam allak bullak, düşüncem savruk,

Düzelir mi bilmem, bizi ezenler,
Mutluluk vermiyor, batıl düzenler.

Elinden geleni yapmayan, sorumluluk altında ezilmeye mahkum insanlardır, Sorumluluğunu bilmekten aciz insanlar da, eşekten daha cahil varlıklardır.

Etle kemik insanı insan yapmaz,
İnsan Allah'tan başkasına tapmaz,
Kendi sözüne kendi inanmazsa,
Sabun köpüğünden hiç farkı kalmaz.

FİŞLİYORLAR

Diktatörlerin sonu, hüsranla son buluyor,
Zulmü yapan her kimse, rezil olup ölüyor,
Gücüne güvenenler,virüse eğiliyor,
...

Tanıdık ve akrabaya verilen öncelikler,
İnsan olma duygusunu temelinden zedeler.

Adaletin terazisi, ayrıcalık sağlamaz,
Adil olan bir Müslüman, hesap günü ağlamaz.

Demokratik açılım,milletin ihtiyacı,
Prangalar yüzünden,bu millet çekti acı,
İlahlık taslıyordu, prangayı vuranlar,
Bu millet ev sahibi, sanmayın ki kiracı.

Cananıma ram olmuş, yazı yazan kalemim,
Şu dünya düzleminde, odur benim alemim,
Cananıma fedadır, soluduğum her demim,
Yalnızca cananımla, olurum ben mütemmim.

Dalga dalga, dalgalandım,
Dalgalarla oyalandım,
Koştum bir dalga peşinden,
Baş üstüne yuvarlandım,

Cahiller aydınlatılmayı beklerken bile direnirler