Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Nereye gidersem, orada kuyruk,
Sıraya gir diyen, bir sürü buyruk,
Kafam allak bullak, düşüncem savruk,

Düzelir mi bilmem, bizi ezenler,
Mutluluk vermiyor, batıl düzenler.

Elinden geleni yapmayan, sorumluluk altında ezilmeye mahkum insanlardır, Sorumluluğunu bilmekten aciz insanlar da, eşekten daha cahil varlıklardır.

Söyler misin sen bana, yeniden döner misin,
Tekrar eskisi gibi, tebessüm eder misin,
Ellerimden tutarak, seviyorum der misin,

Can tenimde durdukça, umudu tutacağım,
Yüreğimde sevgini, her an yaşatacağım.

FİŞLİYORLAR

Diktatörlerin sonu, hüsranla son buluyor,
Zulmü yapan her kimse, rezil olup ölüyor,
Gücüne güvenenler,virüse eğiliyor,
...

Tanıdık ve akrabaya verilen öncelikler,
İnsan olma duygusunu temelinden zedeler.

Adaletin terazisi, ayrıcalık sağlamaz,
Adil olan bir Müslüman, hesap günü ağlamaz.

Etle kemik insanı insan yapmaz,
İnsan Allah'tan başkasına tapmaz,
Kendi sözüne kendi inanmazsa,
Sabun köpüğünden hiç farkı kalmaz.

Dalga dalga, dalgalandım,
Dalgalarla oyalandım,
Koştum bir dalga peşinden,
Baş üstüne yuvarlandım,

Cahiller aydınlatılmayı beklerken bile direnirler

Dıbım havar dıbım gazi,.........................İmdat diye bağırırım,
İro bı te mamı ta'zi,.................................Bu gün sensiz çıplak gibiyim,
Çıma bı si dara mazi..............................Niçin mazı ağacı gölgesiz,

Vez dıkirım ban te dıkım,.......................Ben seslenerek seni çağırıyorum,
Bıje ez te lükü perskım...........................Söyle ben seni nerden sorayım.

İndim çayın başına

Kurban karakaşına

Köprü üstünde durdum