Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dünya mümine geniş, münafıklara dardır,
Münafıga tek nefsi, vazgeçilmeyen yardır.

Münafıklar bencildir, çıkarını düşünür,
Kibir ile nefsini, hindi gibi şişirir.

Tekrar her zaman iyidir,
Algı tekrarın izidir.
Algı için bulgu aranır,
Bulgu da olgunun gizidir.

Beni tanıyan tanıyor,
İçimi ben biliyorum,
Dışım eli yakıyor,
Size hayır diliyorum,

Yağmadı ne yağmur ne de kar
Görünün odur kuraklık var
Rabbim beyinsizler yüzünden
Bizi helak eder misin Yar

Göğsü paramparça topraklar

Yağmur gibi göz yaşları, o masmavi gözlerinden,
Yüreğimi öylesine, etkiledi ki derinden,
Hangi kara bulutlardır, gözlerinden yaş akıtan,
Seni çekip alabilsem, gökyüzü derinliğinden,

İnan ki sevmiyorum ben veda sahnesini
Yaşarım sanki her an sonbahar mevsimini


Gözler buğulu yaşlı yüreklerde burukluk
Sarsılacağım sanki kalacak boynum bükük

Bilmeyenler bilmez seni,
Herkes varlığın deseni,
Herkesin bir payı varsa,
Sende almışsın hisseni.

En az varlığım kadar,varlığına inandım,
Varlığımı var eden,Haliktir senin adın,
Her şeyi çift yarattın,bir erkek biri kadın.
Sanadır elbet şükrüm,sanadır benim hamdım,

Kaşlarını yay gibi gerdikçe gerdirmişsin
Fırlattığın bakışla yüreğimi delmişsin
Kimsesiz sandın beni yüklenerek üstüme
Benimle alay edip resimler göndermişsin

Bildiğim varlıklara benze varlık değilsin,
Bırak önünde bu can, diz çöküp de eğilsin,
Sevmen değil isteğim, varlığın kafi bana,
Varlığınla bu garip, izin ver de sevinsin.

Senden gelecek her şey, başım gözüm üstüne,