Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Yirmi bir yaşındayım,
Hayatın başındayım,
Sevmesini unuttum,
Ekmeğin peşindeyim.

Ekmek kazanmak çok zor,

Doğarken annemizin çektiği acıyı, ölünce biz çekmekteyiz,
Annenin sağlıklı çocuğu kucaklaması acıya değmektedir,
Günahımız çok olsada, Hakkın rahmetinden medet beklemekteyiz,
Mevlana bin kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel demektedir.

Yirmi dört kasım öğretmenler günü,
İnşa ettiler, geçmiş olan dünü,
Hazırladılar, bizlere bu günü,
Yarınlarımız, onların elinde,
Onlar açarlar, elbet kördüğümü

Yoktur senin gibisi bana aşkla bakacak
İnan ki yoktur beni senin gibi yakacak
Hayranın oldum senin o tavrına edana
Yüreğimden vuruldum,çıkmaz başka vuracak

Sensin benim emelim sensin benim tek arzum

Yağmadı ne yağmur ne de kar
Görünün odur kuraklık var
Rabbim beyinsizler yüzünden
Bizi helak eder misin Yar

Göğsü paramparça topraklar

Yanımda değilsin ya, bil ki dargınım sana,
Ruhuma dolu vurmuş, bu ayrılıktan yana,
Hicranım kalbimdedir, figanım asumanda,
Ne olursun bir fırsat, bir ümit ver sen bana.

Nefesim kesilmekte ve başım dönmektedir,

Bütün yollar sana çıkar

Sular baş aşağı akar

Senin aşkın beni yakar

Yağmur gibi göz yaşları, o masmavi gözlerinden,
Yüreğimi öylesine, etkiledi ki derinden,
Hangi kara bulutlardır, gözlerinden yaş akıtan,
Seni çekip alabilsem, gökyüzü derinliğinden,

Virüs olan tefrika
Müslümanım diyenler, şeytana uymamalı,
Virüs olan tefrika, bedene girmemeli,
Üstünlük takvadadır, diye inanmıyorsa,
Müslümanım diyerek, ortada gezmemeli.

İnan ki sevmiyorum ben veda sahnesini
Yaşarım sanki her an sonbahar mevsimini


Gözler buğulu yaşlı yüreklerde burukluk
Sarsılacağım sanki kalacak boynum bükük