Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kasımın yirmisinde
Kim Nuh'un gemisinde,
Bir çoğumuz boğulduk,
Tufanın denizinde.

Hasibu enfüseküm, kable en tuhasebu,
Çıkarı olmamalı, insanlar için tabu,
Yüce divandan önce, nefes alman fırsattır,
Yok başka alternatif budur işin doğrusu.

Duanın kapsamını ne olursun geniş tut
Unutma ki Allah'ın hazinesi tükenmez
Yapılan her bir dua sorunlar için umut
İmanı kavi olan dualardan üşenmez

Baharları tükettik geriye bir güz kaldı
Cümleleri tükettik geriye bir söz kaldı
Dışımız buza kesti yürekte bir köz kaldı
Bilen varsa anlatsın ben tükettim her şeyi
Yaşanmış tükenmişlik kaybettirdi neşeyi

Ji tu kesî re nebêjin "tu kî yî?",
(Hiç kimseye "sen de kimsin" demeyin,)
​Her kes herî kêm wek we mirov e.
(Herkes en az sizin kadar insandır.)
​Tiştekî ku ne heqê we ye nexwin,
(Hakkınız olmayan bir şeyi yemeyin,)

Sana senden daha yakın olanı gör
Dikkat et madde gözünü etmesin kör
Aklını nefsin esaretinden kurtar
Günaha sürükleyen nefsine tükür

Madem Hakka inandık dünyadan yok kaygımız
Kim Hakka inanmışsa sonsuz olur saygımız
Yaradana odaklı var olan tüm algımız
Selam olsun dostlara, selam varım diyene,
Haramdan uzak durup, helal lokma yiyene.

Bin defa mazlum olmayı bir defa zalim olmaya yeğlerim
Sorun insanlık olunca ne amam var ne eğerlerim
Beni ben eder insanlığa ait var olan tüm değerlerim
İnsanlık vazgeçilmezimdir su gibi hava gibi muhtacım
İnsan doğdum yine insan kalmaktır benim amacım

Cuma mümine farzdır
Takva mümine tarzdır
Yapılan tüm dualar
Kuldan Rabbine arzdır

Allah de başla işe,
Haram değdirme dişe,
Pişmanlık duy tövbe et,
Yaşanan tüm geçmişe.