Simgeler Dünyası Şiiri - Kasım Kobakçı

Ne sahte diziler ne de boş oyunlar,
Ne süslü vitrinler ne ıssız sokaklar,
Zihnimi yormakta bütün bu yalanlar,
Silinip gidiyor o eski zamanlar,
Simgeler dünyası içimde bir fener.
*
Belki de minicik bir kuşun sesidir,
Belki de bir aşkın gizli hevesidir,
Ruhumun özgürce uçan nefesidir,
Gönlümün en güzel umut kafesidir,
Yıldızlar altında parlayan yakamoz.
*
Ne beton dağların o soğuk bakışı,
Ne araç sesinin çıldırtan akışı,
Zihnime saplanan o sahte nakışı,
Kalbimden attım ben inatçı çıkışı,
Her simge bir sırrın kapısın aralar.
*
Belki bir kedinin bir tatlı uykusu,
Belki bir ormanın o derin kuytusu,
Belki de denizin sonsuzluk coşkusu,
Gönlümde uyanan sevincin duygusu,
Ay ışığı vurur yorgun pencereme.
*
Ne büyük binalar ne de boş caddeler,
Ne içi karanlık o süslü perdeler,
Ne yapay neşeler ne sahte buseler,
İçimi döktüğüm o gizli köşeler,
İçimde parlayan umut dolu bir an.
*
Belki bir yaprağın toprağa düşüşü,
Belki bir çocuğun o safça gülüşü,
Güneşin dağların ardından dönüşü,
Işıkla büyüyen sevginin öpüşü,
Gecenin kalbinde uyanan o masal.
*
Ne telaş içinde koşturan insanlar,
Ne de boşa geçen o sahte nisanlar,
Zihnimi esir alamaz bu zindanlar,
Kalbimde gizlidir o gerçek irfanlar,
Simgeler yurdudur ruhumun otağı.
*
Belki bir cümlenin en güzel hecesi,
Belki masum bir rüyanın ak gecesi,
Çözülür ruhların zorlu bilmecesi,
Hayatın içinden gelen saf neşesi,
Serin rüzgarlarla dans eden çiçekler.
*
Ne makine sesi ne alarmın çanı,
Ne de o bitmeyen şehrin heyecanı,
Çekemez içime masum olan canı,
Buldum içimdeki en dürüst vicdanı,
Görünmez tellerde çalar ince mızrap.
*
Belki bir ağacın çiçek açmasıdır,
Belki güvercinin göğe uçmasıdır,
Güneşin nurunu göğe saçmasıdır,
Bulutun dağlardan usul kaçmasıdır,
Doğanın koynunda uyuyan denizler.
*
Ne siyasi laflar ne kaba naralar,
Ne hırstan kör olan o bitmez paralar,
İçimi yormasın açılan yaralar,
Gökyüzünü örten o kirli karalar,
Simgeler dilinde saklıdır gerçekler.
*
Belki bir denizin o sakin dalgası,
Belki bir kavganın biten yaygarası,
Kalbimin dünyaya vurduğu damgası,
Doğanın insana olan o aynası,
Kırlangıç uçuşu incecik bir rüya.
*
Ne bencil kavgalar ne sanal övgüler,
Ne ruhu küçülten o kaba sövgüler,
Ne boşa örülmüş mantıksız örgüler,
İçimde yıkıldı yozlaşmış sergiler,
Anlamı bulduğum o tek liman bura.
*
Belki bir şarkının en masum tonudur,
Belki bir umudun yeşeren sonudur,
Belki de kalbimin o gizli yoludur,
Ruhumun sevgiyle taşan bir koludur,
Ve gece biterken sabah bana güler.