Silinmiş mazi Şiiri - Zuzu Şiir Kadın

Bitti dediler.
Sanki bir kelimeyle bitermiş gibi.
Oysa biten aşk, insanın içinden yavaş yavaş çekilen bir candı.
Bir anda gitmedi.
Her gün biraz daha eksildi.
Bir zamanlar adını anınca içim titrerdi.
Şimdi adın, duvara sürtülmüş bir yazı gibi silik.
Okunmuyor ama izi duruyor.
Hatıralar yok olmadı;
anlamını kaybetti sadece.
Birlikte güldüğümüz anlar vardı.
Şimdi düşününce, gülüşüm bana yabancı geliyor.
Sanki o ben değilmişim.
Sanki o kalp, bu kalp değilmiş.
Acı uzadıkça insan değişiyor.
Önce beklemekten vazgeçiyorsun,
sonra umut etmekten,
en son da hatırlamaktan yoruluyorsun.
Bitmiş bir aşk,
arkasında cenazesi olmayan bir ölümdür.
Ne mezarı var,
ne yas tutulacak bir yeri.
İçinde gömüyorsun,
kimse görmüyor.
Hatıralar tek tek yok oldu.
Bir mesaj,
bir fotoğraf,
bir cümle…
Hepsini sildim.
Ama silmek kurtarmadı.
Çünkü bazı şeyler ekranda değil, kalpte durur.
Geceler uzadı.
Sessizlik konuştu.
Kalbim kendine küstü.
“Bir daha inanma” dedi.
Haklıydı.
Artık aşk yok.
Sevgi yok.
Geriye kalan,
acıya alışmış bir kalp.
Yanmayı bırakmış ama hâlâ sıcak.
Yok olmuş hatıraların ardından ağlamıyorum artık.
Gözyaşı da bitti.
Acı, sessiz bir misafir gibi içimde oturuyor.
Gitmiyor.
Ama bağırmıyor da.
Ve ben şunu öğrendim:
Bazı aşklar unutulmaz.
Sadece yok olur.
İnsanla birlikte.
İ