Sılada kalan ömür Şiiri - Murat Ülkü

Sılada kalan ömür, sessizce erir biter,
Akşamın kızıllığı, ruhuma bir sızı eker.
Yaban elin ayazı, tenimi delip geçer,
Uzak diyar hüznüyle, yüreğim acı çeker.

Tükenmiş bir umudun, sönüyor son ışığı,
Yabancı bir bakışta, bozulmuş tüm aşığı.
Kaderin çizgisiyle, yollara düştü beden,
Düşlerimin kıyısı, hatıranın beşiği.

Söyleyemem sözümü, içimde kor misali,
Geceye karışır hep, kayıp kuşun hayali.
Yalnızlık bu devranda, tek gerçek yâren iken,
Hicran dolu zamanlar, yaşamın zor hali.

Gurbet elde yanarken, vatan kokusu özler,
Geçen her anı değil, boşluğa dalar gözler.
Bir selamın yollansa, dağlar devrilir önümde,
Dilsiz bir haykırışla, susar o mahzun sözler.

Zaman dursa da artık, umut yeşerir içte,
Vuslatın şafağıyla, biter bu bitmez çile.
İnsan susunca biter, cümle biter, biter söz,
Hasretin ateşiyle, yanar bu mahzun öz.