Bir şiir inşa etsem, temeli halka varan
Duru dille bahsetsem, harcı herkese karan
İçinde çocukların neşeyle eğleştiği
İnşa düşün çokların severek söyleştiği
Torunlardan toruna dimdik ayakta kalan
Bana değil, uğruna tüm halka da mal olan
Bu niyetle düşledim, aldım kâğıt kaleme
Kazmaya da başladım, dize dize kelâme
Anlam buluncaya dek sürdü bu çabam; zira
Derine inmek gerek, yükselmeliydi mısra
Temeli sağlam olsun diye yüreğe vurdum
Dertle dolarsa dolsun, çıkana hayra yordum
Gecekondular gibi birden yükselenler var
Yokken temeli, dedi: “Kârım, çökene kadar”
Malzemesinden çalan bilerek onu deren
En çok altında kalan, ona kol kanat geren
Şiiri kendinden bil, okuduğunu değen
Gözün ucuyla değil, içine girip beğen
Mesut yoruldu, okur! Bize gönül dost gerek
Derine vurmayan, dur! Boşa çekmeye kürek
Kırıldı bugün mısram, tükendi kaçak katta
Ne mizah ne bir dram, kararınca bir tatta
Yazılıp çizildi dost, bilene sözüm yeter
Sevginizle oldum mest, âşığa izim yeter.
Kayıt Tarihi : 15.07.2026 08:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, bir mısrası bir tuğlaya, bir kıtası bir kata dönüşen bir inşa hayalidir. Söz ustalığıyla değil, halkla birlikte yükselen bir yapı kurmak niyetiyle yazıldı. Her okur, temeline bir taş koysun; her yürek, harcına biraz sevda katsın isterim.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!