Şehir İnşa ve İhya Şiiri - Mesut Tari

Şehirler kurmalıyız medeniyet yıkmak için,
Şehirler yıkmalıyız medeniyet kurmak için

Kalk ey Buhara, Kurtuba, Bağdat ve Şam
Sizinle aydınlansın bu kap karanlık akşam.
Biz ki şehir kurarız yeni bir bağ yıkmaya
Ruhunu satmış olan o bataktan çıkmaya.

Medeniyet kurmak için şehir yıkmak gerekmiş
İnsanı hiçe sayıp taşa tapmak gerekmiş
Ey nefsini besleyen modern zaman kölesi
Yıkılsın bu sahte kentler dursun bu çarkın sesi

Çünkü göğsümüzde daralan bir çocuk var
Elleri beton kokan can çekişen insanlar
Hangi ara sevdik biz bu yüksek kuleleri
Hangi ara unuttuk göğe baktığımız günleri

Şehirler kurmalıyız medeniyet yıkmak için
Şehirler yıkmalıyız medeniyet kurmak için

Bir karton kahve kokar sabahlayan caddeler
İçinde kaybolunmuş ruhsuzca yürüyenler
Herkes birbirine benzer camlara çarpa çarpa
Ruhunu feda etti kokuşmuş o sindi Garba

Bu dünya bir gölgedir bir rüyadır geçer de
Asıl şehir kurulur kalplerdeki o gizli yerde
Biz ki yerle yeksan surların arkasından geliriz
Biz ki ölümü öldüren o kutlu şarkıyı söyleriz

Bakın hele şu beylere taşa tapar her biri
Biziz ölümle dövüşen biziz kavganın eri
Biz ki surda açılan o mukaddes gediğiz
Ölümü öldürenlerin dize gelmez nesliyiz

Şehirler kurmalıyız medeniyet yıkmak için
Şehirler yıkmalıyız medeniyet kurmak için

Kendi aklının putunda intihar etti insan
Makineleştikçe ruh demirden aktı bu kan
İrfan söküp atılmış hakikatten bihaber öz
Eşyanın esiri oldu göğe bakmayan bu göz

Ey çelikten medeniyet, ey plastik uygarlık
Bu konforlu kafeste can verdi bak insanlık
Batsın kanla yıkanmış o vahşi medeniyetiniz
Biz göğe sevdalıyız sizin olsun şehriniz

Ne o betondan saraylar ne de o sahte ihtişam
Bir kubbe gölgesinde yeniden başlar akşam
Çelikten kaleleriniz elbet bir gün çökecek
Bir minare ufkundan hakikat kükreyecek!"

Şehirler kurmalıyız medeniyet yıkmak için
Şehirler yıkmalıyız medeniyet kurmak için