Şiir olmayı ben seçmedim.
Adım,
kimsenin ağzına yakışmıyordu.
Harfler,
beni söylemeden dağılıyordu.
Bir terzi,
kumaşı kesmedi.
Yalnızca
iki yalnızlığı
aynı dikişin altına bıraktı.
İğne çekildi.
İplik,
çıkmayı reddetti.
Kumaş,
eskisi gibi görünüyordu.
İçinden geçen çizgi
artık ona ait değildi.
Cam,
üflendiği soluğu
yıllarca içinde taşıdı.
Kimse,
şeffaflığın
emanet bir nefes olduğunu anlamadı.
Bir kilit döndü.
Pas sustu.
Metal,
karşısındaki metali değil,
tam oturan boşluğu tanıdı.
O boşlukta
hiçbir eksik kalmadı.
Dışarıdan bakanlar,
aynı cama baktılar,
aynı kapıyı gördüler,
aynı kumaşa dokundular.
Hiçbiri,
camın içinde kalan soluğu,
kilidin dönerken unuttuğu pası,
ipliğin iki ucu arasında
artık görünmeyen ayrılığı görmedi.
Göz,
hep yüzeyi öğrendi.
Derinlik,
adını hiçbir dile vermedi.
Biz,
yan yana gelmedik.
Birbirimizin eksik bıraktığı yeri
sessizce tamamladık.
O yüzden
eller uzadı,
sözler çoğaldı,
bakışlar sertleşti.
Hiçbiri
camın içindeki nefese ulaşamadı.
Hiçbiri
dikişin altından geçemedi.
Hiçbiri
kilidin döndüğü yöne sahip olamadı.
Ben,
kendime rastlamadım.
Beni,
benden önce okuyan bir ses vardı.
Şiir olmayı ben seçmedim,
şairim geldi beni buldu.
Hüseyin Erdinç
Hüseyin ErdincKayıt Tarihi : 11.07.2026 22:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!