Shakespeare’le İç Monolog Şiiri - Kerem ...

Bazen bir gölge olur zaman
Geçip gidenin ardından el sallar sessizce yelkovan
Sen beklerken dalın kıpırtısını
Rüzgar çoktan taşımıştır yaprağı başka diyarlara...

Bir söz yetmez anlatmaya
Kelimeler susar da yürek döker halini
Sen “Ben iyiyim” derken
Göz bebeklerinde fırtınalar çakar da
Kimse fark etmez, isyanını!
Shakespeare fark ederdi belki...

Bazen de bir çocuk sesi çalar kulağında
Kendi çocukluğundur oysa, geri dönmez
Sen büyümeyi ertelerken
Hayat seni çoktan geçmişte kalanlara not almıştır...

Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan
Sana hiç öğretilmedi ışığın ne demek olduğu
Güneş kucağındadır, yine de üşürsün
Çünkü yaz sadece bir mevsim değil
İçinde taşıdığın, eksilmeyen bir aşktır...

Shakespeare haklıydı
Bazen insanlar gider
Sadece gitmek için değil
Seninle hiç gelmedikleri için...

“Olmak ya da olmamak'' derdi yüreğim
Bir ses mi, bir nefes mi
Yoksa sonsuzluk mu bekler?
Kimi zaman yaşamak, ağır bir zincir
Kimi zaman ölmekse
Gizemli iki kapı arası bir mesafe...

Düşüncelerimde bir fırtına durmadan eser
Yarına tutunmak mı, yoksa gitmek mi daha gerçek?
Bir çocuk yaklaşır ve sorar: “Yaşamak ne demek?” diye
Ben sustuğumda
Kaybolur anlamlar içinde, çocuğun
Derin bir nefes bile yorar beni, o an...

Olmak, bazen direniştir karanlıkta
Olmamaksa, o karanlığa teslim olmak, belki de...
Ama sevgi, o ışık, o kıvılcım
Yakar yüreği, söndürmez
Umutla besler hep...

Ve Shakespeare der ki:
Ölüm değil, yaşamın anlamı sorgulanmalı
Çünkü en karanlık gece bile bir sabah vaat eder...

-Olmak ya da olmamak-
Bir seçim değil
Belki de sonsuz bir dans
Kendi içinde, kendiyle insanın...