Seyr i Sefa Şiiri - Halil Kumcu

Bir şeyler söyle,
Suskun olma yüreğime...
Ne bileyim, mesela "Nasılsın?" de,
Gülücükler açsın yalandan yüzüme.

Seninle çok daha iyi oldum diyeyim,
Dağlarımda çiçeklerde kuşlar şakısın...
Seyr i sefam,
Güneş, mehtap, yıldızlarla… donansın.

Ama biliyorum, bu bir aldanış sessizliğinde,
Eski bir şarkı gibi kırık dökük içimde adın.
Yine bir akşamüstü, yine ellerim bomboş;
En büyük celladı oldun yaşanmamış anların.

Şimdi hangi deniz yıkar bu kimsesizliğimi?
Sen gittin ya bütün şehir artık bir mezar taşı.
Gel de bitir bu seyr i sefayı, dök içime;
Ölümden daha soğuk o son sitemli bakışı.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Suskunluk ağırdır; en çok da sevdiğinin dilinde taş gibi durunca.
•Sen konuşunca, kalbim kendine yeniden inanıyor.
•Aşk dediğin, iki kelimeyle dirilen bir ömürdür.
•Senin adın geçince, içimde yarım kalan bütün şarkılar tamamlanıyor.
•Sen bir kelime söyle… ben o kelimeden ikimize bir dünya kurayım.

10 Eylül 2018 / Pazartesi / Ankara