Seyri Seferinde Askzaman Şiiri - Seyfi K ...

Taş dininde
Dağın ardında
Suskun sessizliklerde
Viranda
Yabanda
Yorgun bir yolun vardığı yerdir
Testide acıyan suyun aşığına pınar oluşu
Eski bir yaranın sevgiliden emanetiyle
Günler azaldıkça insan da eskir yorulur eskir yorulur duvar düş ve kendi etrafında dolanıp dönen zaman
Ekşi koruklar gibi
Sızım sızım burkularak süzülen
Hayır bu yabancı yüz senin alın yazın değildi
O paslı halatlar üstünde dönen palangalarla durgun bir nehir gibi akıntıya kapılıp giderek
Çünkü güneşin en yorgun halidir
İkindiyi bulur bulmaz
Dünyayı yüküne toplayıp akşama götüren
Gidecekler arasında vakti dolmuş nice gam nele hayal umut düş kırıkları ve keder
Bazan durgun bir sandal bazan çalkantılı bir çağlayan ama en çok da dura gide seyirlere sefer
Yeşerir sararır çağla
Doğar batar güneş
Yolculuklara uğrarım ilkbahar sonbahar gündüzün tan yelinde mehtabında gecenin
Bavulsuz bazan
Bazan gocuksuz yaşanacak günlerine saati sırrı bilinmezlerin
Dünya günlüğünde dolanıp dönen hınca hınç kalabalıkları seyreder
Cami avlusundaki ıssızlığı dinler
Gönlümü yakan
Gözümde tüten
Hasretine yürek saatim kurulu uykusuzluğu uğruna bölüştüğüm sevdiklerim olur dost ve sevgili
Aşkla söyleşe konuşa yalnızlığa çekilirim
Ortalık kararır birden
Çocukluk işte
O zamana kadar sakalı bıyığı çıkar gençlik çağını hoyrata veren arpa buğdayın
Tüyü dökülür beli bükülür eğri büğrü yollara revan evlerin ve insanların , konser susar
Takatten düşer
İhtiyar Hana varır
Yıkacak yer bakınır ağır aksaklarda
çukur tümsek tökeziyen zaman
Durmadan birbirini kıskıvrak boğan ezen büken hengamelere tüccar olmuş çarşı verandasında
Ayva sararı, nar çatlar
Unuttuklarımla uğrayıp göçtüklerim arasından
Sonra bir yol bir bavul kalır kenarda köşede
Şurda burda suskunluğun seyr sefer diliyle
Ne ustadır dünya devran
Ne seviyor sevmiyorların çıraklığına
Papatya falcısıdır
Aşk zaman

Nisan/26