Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Olur olmaz yerde ortaya çıkar,
Sorulmadan ortalara laf atar,
Birisinden alır,öbürüne satar,
Hep ortada olur bu zevzek adam...

Hep konuşur,daima az düşünür,

Hakka ve hakikate itaatta var sevgi,
Sabır, şükür, tevekkül, bağlılıkta var sevgi.
Vakar, haya, tevazu, adalette var sevgi,
Severnlerle büyüyen sevgi selidir sevgi...

İnanan, inanmayan insana yoldur sevgi,

Bir kuru tohumdum şimdi yeşerdim
toprak oldun, güneş oldun, su oldun
Hayat verdin şu hüzünlü gönlüme,
Umut oldun sevgi oldun can oldun

Senle çıktım karanlıktan ışığa

Kolayına kaçarız, günü gün etmek için,
Renkten,renge döneriz az bir menfaat için,
Öldürürüz,ölürüz bir lokma ekmek için,
İnsan gibi yaşayıp,zoru başarmak lazım...

Şehidin kanından almış rengini,
Al yıldızda bulmuş ancak dengini.
Haşmetiyle doldurarak engini,
Birlikte anılır bayrakla güller...

Biri vatanımın kızıl süsüdür,

Yıllardır çalkanır,durur Vatanım,
Bizi bize düşman eden utansın.
Nifak tohumları sarmış dört yanı,
Olanlara göz yumanlar utansın...

Yalanla dolanla devlet soyanlar,

Ruhumun derinliklerinde senin sevgin yüklenmeli,
Tek istediğim sana layık bir kul olmaktı.
Rahim ismin anınca ferahlıyor yüreğim,
Ruhumun karlarını eritip, coşkun sellere dönüşmeli...

Suç benim,günah benim işte eşiğindeğim,

Yalnızca yaşamayan,yalnızlığı bilemez,
Kimseyle konuşamaz,ağlar lakin gülemez,
Dostluğu,düşmanlığı yaşayamaz,göremez,
Yalnız olan Rabbim'dir,başkasını diğemez...

26.03.2006

İnsan umursamaz, telâş alemde! ..
Haksız haklı olmuş,mazlum elemde…
Fitne,fesat sarmış, dört bir yanını! ..
Tek hatıra kalmış kırık, kalemde.

22.01.2007 Gebze

Açtım gönül kapısını,
Davet ettim hepisini,
Nasihatın hepisini,
Alın dedim dostlarıma...

Kor olan yurt sevdasını,