Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Bir çınar ki kökleriyle sökülmüş
Hazan esip yaprakları dökülmüş
Bir seraba bakıp boynu bükülmüş
Gariplerin bölgesinde bul beni.

Şaşkın kaptan hedefini şaşınca

Candan geçtim korkmuyorum bir kere.
Bana korkak diyenlere şaşarım
Ölüp, ölüp dirilsem de bin kere
Her seferde şehadede koşarım…..

Bir dünya ki her yaşayan ölmez mi?

İnsan var ki haline şükür eder,
İnsan var ki inanır inkar eder,
İnsan varki her daim zikir eder,
İnsan varki gönlümüzde kalkandır...

İnsan varki Dünya'yı baki bilir,

Bu handan ah bu handan,
Gelen geçer bu handan,
Ayrılmak zor gelirse,
Geçemezsin bu candan.

Yolcular dolar taşar,

Kucaklarda okşanıp koklanacak tomurcuk,
Rabbimin armağanı, hediyesidir çocuk.
O berrak dünyasıyla,çıvıl,cıvıl sesiyle,
Geleceğin en büyük armağanıdır çocuk...

Çocuklar neşe kaynağıdır evlerde,

Geceler karanlık,uykular ölüm,
Gündüz kuzu olan,geceler zalim,
Kötülükler saklı,sonumuz vahim,
Çok yuvalar yıktın zalim geceler...

Hainler,soysuzlar karanlığında,

Lider adaletli, adil olursa,
Herkese sevgiyle ihsan ederse
İnsan genç yaşında ibadet ederse
İşte O'na müjde Berat kandili....

Kalbi mescitlere bağlı olursa,

Dün çocuktun bugün yaşlı,
Nasıl böyle hızlı geçti?
Bunca yılın kıymetini,
Anlamadan geldi geçti,
Ömüründen çaldı geçti...

Ey nefsim bu edanla ne cüretle yürürsün?
Bu “yer” ağzını açmış, yuttuğunda görürsün!
Onun kara bağrına yattığında çürürsün!
Sen ölüme mahkumsun, ne olacak hallerin!

Ne evlat, ne mal, ne mülk, seninle gelmeyecek,

Perişan eyledin deli gönlümü
Al da başına çal senindir artık
İstediğin dağa savur külümü
İster nehir e saç senindir artık….

Bu kalp senin iken işe yaramam