Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Öğle insanlar varki,laf söylersin dinlemez,
Kafası öyle darki,söyleneni anlamaz,
Ne akıl var ne mantık,Hak'kın yoluna gelmez,
Cehalet potasında vardır böyle insanlar...

Ot gibi biter bunlar,her yerde öter bunlar,

Ezdi geçti bunca zaman ufkumu,
Sıvazlayan bir el yok ki arkamı,
Fırlattım mısraya duygularımı,
Yinede dinmedi yalnızlık acısı...

Göz yaşım boşandı ızdırabımdan,

Fazla uzaklarda değil
Yolun sonu görünüyor.
Sakın ıraklara bakma
Yolun sonu görünüyor...

Kul,kuldan olmalı razı,

Bu fani alemde unutmak kolay,
Aldatmayı,aldattıklarına say,
Zaman durmaz,geçecek tabi hay,hay,
Hep sana yöneldim,beni unutma...

Herşeyimden de çok seni severdim,

Saklama sevgini Dünya alemden,
Haykırda duysunlar çek te öğle git.
Geçmiş bunca yılın hatırasını,
Sileceksen buyur silde öğle git...

Hani beni sevmişidin gönülden,

İçindeki sevgini anlat diyorsun bana,
Nasıl özlediğini söyle diyorsun bana,
Kelimeler yetmiyor, anlatmaya her şeyi,
Nasıl sevildiğini hala anlamadın mı? …

Sevmedi kimse seni benim sevdiğim kadar,

Akıl,akıl olsaydı yaratanı bulurdu,
Yaptığı saçmalıktan biraz pişman olurdu,
İşletseydi o aklı bozkırlar gül olurdu,
O aklı kullansaydı,Daim mutlu olurdu...

Akıl,akıl olsaydı asla gönül kırmazdı,

Aras çayının daşına,
Diz çöhtüm yanı başına,
O çağladı men ağladım,
Mendil ol gözüm yaşına.

Gel gülüm gel ay gülüm,

Heyacanda,sevincimde
Tekler durur şu yüreğim
Ötelerde o müjdeği
Bekler durur şu yüreğim...

Kaçmamalı ipin uçu

Dosta Ümit olan dost sohbetleri
Gönülde ayrıdır onların yeri.
Gönülden harcanan tüm saatleri
Boşa çıkar ise sitem ederim.

Tatlı,acı geçen günler özlenir