Sevmek Yetmez Şiiri - Mustafa Alp

bir şehri uzaktan seyretmek yetmez,
sokaklarında kaybolmak lazım.
bir ağacın gölgesini sevmek yetmez,
köklerine kadar inmek lazım.

insan dediğin biraz da böyledir işte,
kapısından geçmekle tanınmaz.
bir selamına aldanırsın bazen,
ama yüreğinin hangi mevsimde yaşadığını
bilmeden sevmiş sayılmazsın.

bir yüzü görmek yetmez,
o yüzde saklanan kederleri de okumak lazım.
bir gülüşe vurulmak yetmez,
o gülüşün hangi gece ağlayarak solduğunu
bilmek lazım.

yetmez.

bir şarkıyı dinlemek yetmez,
susarken hangi notada kırıldığını duymak lazım.
bir şiiri okumak yetmez,
her mısrasında kanayan yeri bulmak lazım.

çünkü bazı insanlar şehir gibidir.
haritada yerini öğrenmekle bitmez.
dar sokaklarında çocukluğunu,
eski duvarlarında yaralarını,
sessiz meydanlarında yalnızlığını bulursun.

ve bazı sevdalar vardır.
kapısını çalmak yetmez.
içeri girip bütün odalarını gezmek,
tozlu raflarında unutulan anıları görmek,
karanlıkta bıraktığı korkulara dokunmak lazım.

ben seni öyle sevdim.

sadece gözlerine bakarak değil,
gözlerinden kaçan hüznü de severek.
sadece adını anarak değil,
adının içimde açtığı yarayı da taşıyarak.

çünkü sevmek bazen bir ülkeye benzer,
sınırına gelmek yetmez,
içinde kaybolmak lazım.

ve insan,
bir kalbin önünde durup
ben seni seviyorum demekle de bitiremez
her şeyi.

yetmez.

o kalbin bütün savaşlarını kazanmak,
bütün korkularını susturmak,
bütün yalnızlıklarını kendine yurt etmek lazım.

birini sevmek yetmez bazen,
onu anlamak lazım.

anlamak yetmez,
inanmak lazım.

inanmak yetmez,
uğruna biraz eksilmek lazım.

ve sonunda öğrendim ki,

bir gönle misafir olmak yetmez,
orada kalmak lazım.

bir kalbe dokunmak yetmez,
onu fethetmek lazım.

✍️