Sevmek Şiiri - Şiir Gibi

Burası akıl hastanesi
Bir nevi liman, dalgaların dindiği.
Ama en büyük delilik
Gelmeden önceydi aslında.
Denizin ortasında bir gemiydik,
Fırtınaya inat yelken açan...

Kırılacağını bile bile bağlanmak
Bir çiçeğin narin yaprağına,
Bir kalbin kırılganlığına.
Ve yok sayılacağını bile bile

Sevmek;
En aptalca cesareti,
Kör olan aşktı belki de.

Şimdi bana akıllı olmayı öğretiyorlar,
Duvarları rengarenk boyanmış bir odada.
Her şeyin bir zamanı olduğunu
Ve bu zamanın ölçüldüğünü;
Nefes alışverişimden,
Kalp atışına...
Gülmeyi ölçülü;
Bir salonda seyirciler varmış gibi,
Her kahkaha bir hata olabilirmiş gibi.
Susmayı yerinde,
Sözcükleri birer mücevher gibi
Gerektiğinde kullanmak
Ama unutmayı hızlı;
Yaşanmışlığı bir duman gibi,
Avuçlarından kayıp giden,
Bir saniyede silinen
Bir anı gibi olmalı burda.
Ama kimse söylemiyor,
Kimse öğretmiyor:
Bu duvarların ardında
Bir insan
Nasıl unutur sevdiğini?
Aslında soruyor ruhum.
Sesim titriyor bu sessizliğin içinde;
Bir sönmüş yıldız gibi,
Parlaklığı kaybolmuş,
Bir melodi gibi yarım kalmış notalarıyla.
Nasıl unutur ki sevdiğini?
Nasıl siler izlerini
Geçmişin sisli yollarında?
Nasıl çıkarır köklerini
Sevginin toprağından?
Nasıl reddeder varlığını
Yüreğinden?
Burası akıl hastanesi,
Belki de kurtuluşumuz.
Bu sessiz sığınakta,
Deliliğin ortasında bir akıl ararken,
Unuttuğumuz
Kendimizi bulmak umuduyla.
Bir umut ışığı belki de
Bu soğuk koridorlarda;
Yolumuzu kaybetmiş ruhlar,
Birbirimize tutunur gibi.
Gözlerde aynı soru,
Aynı acı,
Aynı yorgunluk.
Belki de akıllı olmak,
Her şeyi bilmek değil;
Hiçbir şey olmamak.
Belki de delilik;
Kendi gerçeğine tutunmak,
Kırılacağını bile bile
Sevmekten vazgeçmemek.
Ve bu hastanede;
Bir parça akıl,
Bir parça delilik,
Bir parça umut,
Bir parça ben bırakıyorum buraya belki anlarsın diye.

Şiir gibi Delinin güncesi 🥀🥀