Şevki Özpelit Şiirleri - Şair Şevki Özpelit

Kaç bahar gizledin benden kokunu
Kaç şehirde bıraktın ayak izini
Hangi kançık pusu ayırdı bizi
Hangi kirli emelin,kurbanı oldu sevdamız

Söyle bana sevgili, nasıl kandın nasıl inandın

Kavuşmak kadar ayrılmak da doğal aslında
Ne ilk ayrılan biz olacağız nede son
Çok yapıyorum bunun muhasebesini
Neden canımız bu kadar yanıyor diye
Ama tek bir sonuç çıkıyor ortaya
Hayallerimiz için mücadele ederken yoruyoruz ilişkiyi

Eski mahalleye gittim bu gün
Hatıralarımız canlandı gün gün
Gözlerim yağmurdu yüreğim sürgün
Bu şehri sevmedim sildim yürekten

Anılar can buldu film gibi gözümde

Ağlarım diye anlatamadığım, onca şey varken
Nereden başlasam anlatmaya
Hayatımın eksik kalan yanlarını
Yaralarıma yapılan yamalardan mı
Küstüğüm aynalardan mı

Bırakıp giderken böyle apansız
Bir vedayı bile çok gördün bana
Adını anarken titreyen dilim
Bir vedayı bile çok gördün bana

Gidiyorum demek bu kadar zor’mu

Allah’ım sen verdin bu canı bana
Muhtac etme beni zalim kullara
Yolumu çıkarma gurbet ellere
Dert de senden derman sensin Allah’ım
Dermansız dertleri verme Allah’ım

Kaç defa söyledim sevgilim sana
İnanma dost görünen insanalara
Girecekler bir gün aramıza
Döndük sonunda bak iki yabancıya

Ne güzel başlamıştı bak nasıl bitti

Hasretin vurdu yine sol yanımdan
Takıldın kelepçe gibi kolumdan
Son kurşunu sıkıp vurup umutumdan
Beni böyle yaralı bırakıp gidiyorsun

Uyku haram oldu düşlerim yalan

Prangalar vurulan şu gönlüme
Ağlamaktan kan toplayan gözüme
Yar yar diye uzanan ellerime
Gitme diyemedim sana giderken

Anlamı olmadı onda sevdamın

GİTME KAL
Eskimemiş sevdan yaktı içimi
Kaç yıl geçti aradan şimdi
Ne saymaya yetti gücüm
Nede ağlamaya kalmadı mecal’im