Şevki Özpelit Şiirleri - Şair Şevki Özpelit

Küçük bir çocuktu henüz gözümde
Bilmeden yer aldı benim gönlümde
Kimseyi sevmedim böyle ömrümde
Beni derde saldı yeşil gözlerin

Kaçamak bakışlar önce buluştu

Yüreğim yaşarken daha hazanı
Yaşattın sen bana acı hüsranı
Beklerken gönlümde baharı yazı
Sen benim yüreğimi buza bıraktın

Düşmanlık ederken, el gibi bana

Kaç bahar gizledin benden kokunu
Kaç şehirde bıraktın ayak izini
Hangi kançık pusu ayırdı bizi
Hangi kirli emelin,kurbanı oldu sevdamız

Söyle bana sevgili, nasıl kandın nasıl inandın

Kavuşmak kadar ayrılmak da doğal aslında
Ne ilk ayrılan biz olacağız nede son
Çok yapıyorum bunun muhasebesini
Neden canımız bu kadar yanıyor diye
Ama tek bir sonuç çıkıyor ortaya
Hayallerimiz için mücadele ederken yoruyoruz ilişkiyi

Eski mahalleye gittim bu gün
Hatıralarımız canlandı gün gün
Gözlerim yağmurdu yüreğim sürgün
Bu şehri sevmedim sildim yürekten

Anılar can buldu film gibi gözümde

Ağlarım diye anlatamadığım, onca şey varken
Nereden başlasam anlatmaya
Hayatımın eksik kalan yanlarını
Yaralarıma yapılan yamalardan mı
Küstüğüm aynalardan mı

Hikayemi bilmeden yargılama
Benimde vardır elbette geçmişim
Böyle bir hayatı kendim seçmedim
Çalınmış hayatın eseriyim ben

Çalınmış bir çocukluk ile gençlik

Bırakıp giderken böyle apansız
Bir vedayı bile çok gördün bana
Adını anarken titreyen dilim
Bir vedayı bile çok gördün bana

Gidiyorum demek bu kadar zor’mu

Allah’ım sen verdin bu canı bana
Muhtac etme beni zalim kullara
Yolumu çıkarma gurbet ellere
Dert de senden derman sensin Allah’ım
Dermansız dertleri verme Allah’ım

Ben bağlıyken aşkla sana
Dostum ol diyorsun bana
Seven dost olurmu sana
Ben seninle dost kalamam

İnkar edemem duygumu