Büyümedim ki Şiiri - Şevki Özpelit

Ağlarım diye anlatamadığım, onca şey varken
Nereden başlasam anlatmaya
Hayatımın eksik kalan yanlarını
Yaralarıma yapılan yamalardan mı
Küstüğüm aynalardan mı

Hayat herkese eşit davranmıyor
Yaşadığın coğrafya
Doğdugun ev kaderin oluyor
Atsan atılmıyor satsan satılmıyor

Uykular yarım
Mutluluk kursağımızda kalan bir lokma gibi
Yutsan yutamıyor,çıkarsan yarım kalıyorsun
Hep uzaktan bakmakla geçti,hayat çocukluğa
Hiç bir şey tam olmadı
Hep yarım hep eksik
Üzerimizde her şey emanetti
Aldığımız nefes bile emanet

Bayram sabahlarina bayramlıkla değilde Sene,de giyeriz diyerek başladık
Bir beden büyük kıyafet bir numara büyük ayakkabi
Eşliğinde sırtladık hayatı
Yükün tüm ağırlığına aldırmadan
Bazen kolumuzu bazen paçamızı geri sıvadık ama
Hiç bir insan evladını geride bırakmadık
Bu yüzden kaybettik insanlığa olan inancımızı
Güvendiğimiz insanlar vura vura
Öğrettiler sırtımızı dönmemek gerektiğini

Kendimizi kandırıp alıyorduk gönlümüzü Güya acılarımızdan operdi annemiz,
Acılar biterdi, ağrılar dinerdi
Bitmedi annem gönül yaram hala kanıyor
Ben hala senin o küçük oğlunum
Büyümedim anne ben büyümedim
Hala yaralarımı öp de geçsin istiyorum
Büyümedim ki ben annem büyümedim ki büyümedim ki