Ben büyümedim babam Şiiri - Hatice Ak

sen yine bahçeden geldin
ben elimde ısıttığım su ibriğiyle
seni bekliyordum
hatırlarsın işte gelince
ıslak olmasından çekindiğimiz
bir taş vardı evimizin önünde
oturman için düzgünce

yine o taşın üzerine oturdun
önce lastik çizmelerini çıkardın
sonra da çoraplarını
ben suyu döktüm azar azar
sen bir güzel yıkadın ayaklarını
sonra ellerini babam
hafif bir buhar çıkıyordu
babam ellerin ne güzel kokuyordu

çok nazik bir adamdın
aynı zamanda otoriter
ve tanıdığım en aydın insandın
yılda bir kez hasat ettiğin
yer fıstığının geliriyle
hepimizi okutmaya çalıştın
belki hiçbirimiz gönlündeki
aslan olamadık ama inan bana
hiçbirimiz çalmadık çırpmadık
en çok korktuğun şeyi yapmadık
kısacası yetim hakkı yemedik

bu gece rüyamda gördüm seni
yemek yiyordun yanına geldim
elinde bir parça ekmek vardı
bana uzattın aldım ve yemeye başladım
öyle lezzetliydi ki babam
bu kadar güzelini hiç tatmamıştım

bugün yine ölesiye muhtacım sana
hâlâ senin sarı kızın küçük kızın
ben büyüyemedim babam
ne olur gel ya da beni de al yanına
sar kollarınla bas bağrına
ben büyüyemedim babam