Sevdiğim Şiiri - Ahmet Karakuş

Sevdiğim
Bir gün ellerimde kır çiçekleri
Yüzümde belirsiz bir tebessüm
Bir gün ansızın çıkarsam karşına
Titrek ellerimle dokunursam kapına
Niye geldiğimi sakın ha sorma
Al içeri sar beni

Bir gün
Kırlarda kuşların şarkılar söylediği
Ya da acının kol gezdiği pis bir gecede
Biraz yorgun biraz durgun
Sokak kedileri kadar tedirgin
Yıllarca boğazımda düğümlenen
Senden önce ve senden sonra
Kimselere demediğim demeyeceğim
Seviyorum sözlerini duyarsan
Yorgun dudaklarımdan
Acı bana al içeri sev beni

Sevdiğim
Suskunluğum bir çığlıktır yüreğimde gizlenen
Ve sözlerim içimde hançer gibidir
Bir kor alevdir hasretim sana
Sen gözlerimin yolunu gözlediği
Sen annemin duasını süsleyen
Elleri kınalı o nazlı gelin
Her gün yüreğimden taşsa da kelimeler
Yinede utanırım söyleyemem bilirsin
Buğulu gözlerimle uzatırsam elimi
Kıyma bana ne olursun tut beni

Sevdiğin
Sevdadan yana ne kadar güzel söz varsa
Senin için söylemeyim
Kuşların kanadında çırpınan mutluluktan çok uzak
Saçlarına ak düşmüş anaların
Yürekleri kadar hüzünlü olmalı sözlerim
Ağlamalıyım
Karalar bağlamalıyım
Yetim çocukların mahcup bakışlarından süzülen
İki damla gözyaşıyla harmanlayıp hüznümü
Şiirler yazmalıyım
Sonra ruhsuz gönüllerin bilmediği
Sonra umarsız kulakların duymadığı
Dilsiz ağızlarda anlamını yitirmiş
Her dizesi bin hicranla bezeli
Ağıtlar yakmalıyım

Sevdiğim
Herkesin bir derdi var
Bende insanım
Andıkça adını nasıl sızlar sol yanım
Bilemezsin
Bir gün ansızın ince bir sızı belirirse içinde
İki damla göz yaşı dökülürse gözünden
Yüreğine göm beni.