Sevdiceğim Şiiri - Ahmet Karakuş

Sevdiceğim, candan öte muhabbetim var sana.
Sen, karanlık gecelerde yüreğine can oldun.
Senden sonra filizlendi bahçemdeki çiçekler.
Senden sonra anladım, hayatı ve ölümü.

Karanlıktan çok korkarım bilirsin.
Ve bilirsin sonbaharda savrulup duran,
Yapraklar nasılda ağlatır beni.
Gün doğanda gözlerimden usulca,
İki damla yaş boşanır inceden.
Ve geceden artakalan heceler,
Şiir olur dize dize anlatır,
Anlayana anlaşılmaz halimi.

Bilenler bir hecede bin kere iç geçirir.
Bilmeyene bilmecedir sözlerim.
Bazıları bakıp geçer dinlemez.
Bazıları gülüp geçer, dinlese de anlamaz.
Gün doğanda gök yüzünde bulutlar,
Damla damla olur ortak olur hüznüme.

Ve bir ışık arar durur gözlerim.
Zulmün, acının ve işkencenin,
En katmerli havasını solumak,
Ağlamak, hiç durmadan ağlamak,
Karanlık gecelerde yalnız başıma,
Yolumu kaybetmek ne kadar acı.

Sevdiceğim canım içinde cansın.
Olmasaydın ne olurdu bilemem.
Seni bildiğim o günden sonra,
Adın dolaşıyor dudaklarımda.
Ahtım olsun, bunu böyle bilesin,
Bir sen varsın gündüzümde, gecemde.

Yüreğimde saltanatın ebediyen sürecek.
Sen var isen gülecek şu gözlerim.
Geceler ah o zalim geceler,
Senin adın ile aydınlanacak.
Susuzluğum senin ile dinecek.

Yalancı mumlara kapıları kapadım.
Gönül dilim heceliyor adını.
Sen bir ömür hasretle beklediğim,
Yüreğimde sönmeyen bir ümitsin.
İbrahim'i ateşler var içimde,
Çöllerde susuz bırakma beni.