Gülmek sana Şiiri - Ahmet Karakuş

Sabah kalktım
Namaz kıldım
Ağladım
Dua ettim biraz bana
En çokta sana
Gülmek en çok sana yakışır
Gülmek en çok gül yüzüne yakışır
Gülmek en çok
Günden aydın gözlerine yakışır
Ağlamak bana

Gülünce gül yüzünde güller açardı
Gülünce kıskanırdı gözlerini görenler
Gülünce güneşin rengi solardı
Bende mevsim hep son bahar
Bende renkler hep solgun
Gülmek sana yakışır yarim ağlamak bana
Gülmek sana bir ömür ağlamak bana

Öğlen oldu
Namaz kıldım ağladım
Hiç kimseler görmedi
Oturdum bir köşede ağladım
Annem geldi aklıma
Sırma saçlarına dökülen aklar
Gülden güzel yüzünde beliren derin çizgiler geldi
Hüzünlendim ağladım
Utanmadım çocuk gibi ağladım
Aklıma geldi kara gözlerin
Bir zamanlar ne tatlıydı sözlerin
Kara gözlerimden yaş süzüldü usulca
Kara gözlerini düşüşndüm de ağladım
Sonra en çok sevdiğim türküyü mırıldandım
Ölüm varsa bu dünyada zulüm var
Atma garip anam beni dağlar ardına
Kimseler yanmasın anam yansın derdime
Bende mevsim hep sonbahar
Bende renkler hep solgun
Gülmek sana yakışır yarim ağlamak bana
Gülmek sana bir ömür ağlamak bana

Akşam oldu eve geldim ağladım
Hiç kimseler görmedi
Gizli gizli ağladım
Bir masaldan ibaret değil hayatım
Çocukluğum geldi önce aklıma
Daracık bir sokak küçücük bir ev
sonra bahçemizde nazlı nazlı süzülen
Yaşlı bir dut ağacı
Sonra bir of belirdi dudaklarımda
Yitirdiğim düşlerime ağladım
Sonra suretin belirdi birden
Dolaştığın sokakları
Yürüdüğün yolları
Erzurum'u düşündüm
Üşüdüm de ağladım

Bende mevsim hep sonbahar
Bende renkler hep soldun
Gülmek sana yakışır yarim ağlamak bana
Gülmek sana bir ömür ağlamak bana

Gece oldu
Rüzgarın uğultusu kulaklarımda
Yine o türkü dudaklarımda
Uykum kaçtı yatamadım ağladım
Gesi bağlarında dolanıyorum
Kaybettim yarimi aranıyorum
Bir tek selamına güveniyorum
Gel otur yanıma hallerimi söyleyim
Derdimden anlamaz
Ben o yari neyleyim
Senin için türküler söyledim de ağladım
Bende mevsim hep sonbahar
Bende renkler hep solgun
Gülmek sana yakışır ağlamak bana
Güller sana yarim dikenler bana
Gülmek sana bir ömür ağlamak bana