Hatırlıyorum Şiiri - Ahmet Karakuş

Hatırlıyorum,
Ogün ne acı bir gündü.
Elleri ceplerinde, tek başıma dolaştım
Bu şehrin caddelerinde.
Kalbimde hüzün, gözlerimde yaş,
Gezinip durdum yalnız ve garip.

Yağmur yağıyordu, hava soğuktu.
Tepeden tırnağa sırılsıklam bir kadın,
Acı acı ağlıyordu, gözleri yaşlı.
Nolursunuz Allah için,
Yetim çocuklarımın hatırına,
Bir sıcak ekmek parası.
Yüreğimde belirdi ince bir sızı.
Duymazdan geliyordu insanlar
Duyarsız ve umarsız.
Kalpleri taştan daha katıydı.

Hatırlıyorum,
Yağmur yağıyordu, hava soğuktu.
Bıyıkları yeni terlemiş gencecik çocuklar,
Ana kuzuları deli kanlılar,
Açlıktan kokan nefesleriyle,
Lokanta vitrinlerinin önlerinden geçerken,
Hayaller kuruyorlardı yarına ait.
Hallerinden belliydi içlerinden geçen şey.
Adım adım yürürken kaldırım taşlarında,
Açtılar, yorgundular, suskundular.
İki büklüm belleri, umutsuzdular.

Hatırlıyorum,
Sesler geliyordu belirsiz ve karışık.
'Yenişehir, Yıldız Kent, hadi boş araba.
Arka koltukları beşleyelim beyler.'
İtilmeye kakılmaya alışık,
insanlar biniyordu minibüslere.
Asıktı suratları, gülmüyordu yüzleri.
Azıcık konuşsan, zehir gibi sözleri.

Sonra seni buldum, bir ağacın altında,
Ellerin ıslaktı, gözlerin yaşlı.
Bir ömrün çilesi çökmüşçesine, dalgındı gözlerin.
Başında bembeyaz bir baş örtüsü,
Annemin bayram günlerinde örttüğünün aynısı.
Ürkek bir ceylan gibi çarpıyordu yüreğin,
Tir tir titriyordu ellerin.

'Adın nedir?' diye, sordum söylemedin.
'Gözlerin neden yaşlı?' dedim,
Yaşlı gözlerinle güldün yüzüme,
Arkanı döndün cevap vermedim.
Sonra neden yüzünde bir tebessüm,
'Gurbetteyim. dedin, garip ve yalnız.
Ağrıma gidiyor böyle yaşamak.
Hayat benim için hep basamak basamak,
Acılara doğru çıktığım yokuş.
Günüm karanlık gecem karanlık
Aydınlığa hasret yaşar dururum
Yıllar oldu sılamdan ayrı düşeli
Yüreğimde gurbetin ağır havası
Esen rüzgar,yağan yağmur
Adım adım yürüdüğüm sokaklar
Ve şu zifiri karanlık ve sen ve herkes
Duysun ve bilsin
Bakıp bakıp gülmesin kimse yüzüme

Aradan yıllar geçti.
Ne zaman yağmur yağsa,
Seni hatırlıyorum.
Senden bana arta kalan,
Soğuktan titreyen ellerin,
Ana şefkati gibi sıcak sözlerin,
Ve gözlerin ve gözlerin ve gözlerin.

Gözlerin yeşildi galiba,saçların hafif sarı
Gülüşün sıradan gamzesiz ama sevgi dolu
Kalbim kalbin kadar dertli
Öyle sessiz öyle yorgun ve öyle sensiz
Seni düşünüyor ve ağlıyorum
Yıllar geçmiş olsa da aradan
Seni göreceğim günün hayalini yaşıyorum

Senden bana arta kalan
Yağmurlu bir sonbahar akşamı
Sararmış yapraklar, elleri ceplerinde
Fütursuzca harcadığım hoyrat gençliğim
Ve ayrılığın ateşiyle kavrulan birkaç anı

Yıllar geçmiş olsa da aradan,
Uzaklardan çok uzaklardan,
Hala duyuluyor o tatlı sesin.
Yıllar geçmiş olsa da aradan,
Uzaklardan çok uzaklardan,
Sana selam yolluyorum esen yel ile.
Adını soruyor bana,
Susuyorum.