Sevda Yorgunu Şiiri - Moonster Şiir

Sevda Yorgunu Şiir

Bir akşamüstü çökünce şehrin sisi Üzerimize
İçimde eskiyen bir şarkının hiç susmayan sesi...
Gözlerimde yılların biriktirdiği Silinmez Göz Yaşı
Ben bugünün Hüznü, ben geçmişin sevda yorgunuyum

Yürüdüğüm yollar bitti de içimdeki Yorgunluk bitmedi,
Gönlümün yangını sönmeye yüz tuttu, dumanı gitmedi içimden
Kime dokunsam biraz sen, kime baksam senden bir izi var bende
Şimdi iki kıyıda unutulmuş Bir Gemi gibi
yarım kalmış bir Sevdalardayım

---

Bir zamanlar göğsümde kuşlar uçuran o deli rüzgâr,
Şimdi saçlarımda beyaz, avuçlarımda sadece sonbahar Bıraktı.
Ne zaman adını ansam, kurşun gibi ağırlaşır yüreğim
Sanki her sokak lambası yalnızlığıma bir şahitlik eder

Söylesene, hangi ara bu kadar yorulduk biz?
Aynı gökyüzünün altında, nasıl böyle kimsesiziz Kaldık
Oysa bir gülüşün vardı, tüm kışları bahar ederdi
Şimdi bir gidişin var, koca bir ömrü tarumar ediyor.

---

Artık ne sitemim var kadere, ne de bir sönük umudum,
Ben o büyük fırtınada, o en güzel limanında boğuldum.
Kalbimi bir emanet gibi taşıyorum göğsümün kafesinde,
Bir ömürlük yorgunluk gizli şimdi, her nefes alışımda.

Yine de beddua edemem sana, geçse de ömrüm bu sürgünlerde
Ben en çok kendimi sevdim, seninle olduğum o günlerde
Şimdi bir köşede sessizce demleniyorum
Sensizliğin kırık ezgilerinde.
Alnımıza silinmez bir mürekkeple yazılmış Bu Ayrılık.
Bu Sevdayı Taşımaktan değil, beklemekten yorulurmuş insan;
Elveda ey gençliğim, elveda ey kalbimi yoran sevdam