SESSİZLİK ŞİİRLERİ

Her şairin bir Ayten'i vardır,
Her şairin bir öyküsü.
Benim ki sessizlik,
Benim ki sensizlik,
Benim ki yokluğunun türküsü.
..

Sustuğumuz gecelerde,
Söylediğimiz şarkı sendin.
O yüzden;
Sessizlik kokar bütün notalar,
Ayrılığa dair yazılmış bütün ezgilerde.
Hangi dilde söyleniyor olursa olsun.
..

Sessizlik,
Gözlerime takılan
Bir avize...
Biri patlamış bir ampül,
Diğeri yanan bir lamba
..

Sustu;
Akşamın hüznü çöktü gözlerime,
Güneşin battığı tepelerde..
Gök gürültüsüne karışık bir yalnızlık.
Sessizlik sensizlik gibi..
......Öyle işte....../
..

Belli oldu sanırım oyunun sonu,
Ve sadece sessizlik vardı orda,
Kimsesizliğin ve aşksızlığın tam ortasında,
Kendi kendinle bile değilsin artık.
Yoksun ama varlığın tam ortasındasın.
..

Bu şehir sensizken
çok sessiz.
Bu şehrin kuşları bile sessiz,
kuşlarda biliyor bu şehir sensiz.
Sessizlik sensizlikten ibaret
çünkü SES'sensin.
..

Ben zamansız anlarda,
Anların kıymetini anmadım.
Sensizce derin sokaklarda,
Seni yitirmiş gibi beni aradım.

Öylece; usul usul koştum,
Sanki yitirilmiş oyuncaktın.
..

SENSİZLİK, sana açılan bir kapıymış
çaldığımda karşıma sen çıkınca anladım


SESSİZLİK,sana söylenen bir şarkıymış
sustuğumda dilimin ucuna sen gelince anladım

..

Haşin bir sessizlik
Ve. Saatin tıklayan sesi
Adeta her tıkırtıda
Kesiliyor nefesi.

Uyuyan arz üzerine
Düşmüş karanlığın gölgesi
..

Uykuda!...

Ölüm uykusunda...
Kaza, afet, katliam
Çok can almış olmalı
Aman sessizlik...
Ölüm, uyuyor; bu gün.
..

Sessizlik istiyorum bu gecede
Sessiz yaşıyorum içimde
Sensiz geçmiyor ömür
Sensiz her gece,
Sessiz ölüm...
..

Umutların kaybolduğu yerde
Bir çift mavi göz bekler beni
Bütün yaşadıklarımı hiçlercesine sürer gider sessizlik
Ve arzuların doruklara ulaştığı
Kocaman bir sevdadır yaşadığım
Kendi kendime...
..

sessizlik itiraf etti...
sensizliğe,çağrı var..
ızdırap,treni semada..
ağzına kadar dolu vagonlar..
birde çarmağa germişler; İSA'yı..
benim ondan kalır yanım; NE Kİ...
..

En çok da neden sevmem bilir misin ayrılıkları?
Aylar gider, yıllar gider, giden gider,
Geriye soğuk bir el, küçük bir dünya,
Derin bir sessizlik kalır.
Önceden ayrı kalmaya bile tahammül edemezken,
Ayrı dünyaların insanı oluverirsin birden...
..

Son zamanda daha asık yüzüm
Ne oluyor bana neler oluyor…
Odalar bomboş duvarlar yalın
Gözlerim dalıp gidiyor
Yüreğim suskun
Deniz gibi suskunum yine
Tekneler süzülüyor sessiz
..

Düş görüyorum baş eğdim gecenin buyruklarına.
Doğuşumun tüyünü kurşuna çeviriyorum.
Yalın bir kristalden bir sağır yapıyorum karanlıklarda.
Sessizlik büyüyor ölü dallar boyunca.
Tenini beyazlığı düşümde yakıyor beni.
..

Biliyor musunki sen yokken rüzgar bir başka esiyor, kuşlar bir başka ötüyor

Bir başka oluyor gözlerimdeki ışıltı

Biliyor musunki yokluğun derin bir sessizlik oluyor içimde

Amansız bir özlem bir bekleyiş.....
..

Sessizlik değil,
çığlık olmak.
Sevgine tutsak olmadan
uçmak.
Sensizliği beklemeden
Bizi Yaşamak İSTİYORUM...
..

konuştukça çoğalan sessizlik,
acıtır duyguları,
gömer kuytulara,
yayılır üstüne bi kucak dolusu hüzün,
ve akıbeti sadeleşir o yalnızlığa....
..

Olabildiğince bir sessizlik başlıyor...
Olabildiğince yeşil...
Olabildiğince mavi...
...sonra
Alabildiğince yalnızlık...
..