Sessizliğimin Sebebi Şiiri - Sumeyye Öztürk

İsterdim ki kalemimden mısralara dökülen aşk şiirleri olsun,
Ama hayat gözyaşlarımı mürekkep yaptı.
Şimdi her satırım bir savaşın izi,
Her susuşum kırılan güvenin sesi.

Kimse görmedi içimde kopan fırtınaları,
Herkes sustuğum yeri kabulleniş sandı.
Oysa ben her gün biraz daha eksilirken,
Ayakta kalmayı öğreniyordum sessizce.

Yüküm omzumdakiler değildi,
İnsan diye sarıldıklarımdı.
Sırtımdan değil, kalbimden vuruldum,
Yaralarım görünmedi bu yüzden.

Yoruldum...
Ama yarım kalmadım.
Sadece değmeyen yolları, değmeyen insanları,
Ardımda bıraktım..
Şimdi ne kolay inanırım bir söze,
Ne de herkesi kendim gibi sanarım.
Çünkü insan en çok
Kırıldığı yerde değişiyor..

Hayat şunu öğretti bana;
Bazı insanlar özür dilemez,
Bazı yaralar kapanmaz,
Bazı güvenler geri dönmez.
Bu yüzden artık sessizim.
Kırgınlıktan değil, farkındalıktan.

Şimdi susuyorum.
Anlatacak kimsem olmadığından değil,
Anlayacak kimsem kalmadığından..