Sessiz Yara Şiiri - Gökhan Sağıt

Sessiz Yara
Bir sessizlik var içimde, Adını koyamadığım bir sızı. Ne zaman gece çökse üstüme, Konuşur benimle yalnızlığım.
Senin gidişin, Bir kapının kapanması değildi sadece. Bir hayatın içinden ışığın çekilmesiydi, Bir kalbin kendi kendine karanlığa gömülmesiydi.
Sana tutunduğum günleri hatırlıyorum, Bir çocuğun umuda sarılışı gibi. Oysa sen, Benim tuttuğum eli çoktan bırakmışsın.
Ben seni severken büyüdüm aslında, Ama sen giderken küçüldü içimdeki dünya. Bir insan nasıl aynı anda hem sevebilir Hem de yıkılabilir, bunu sen öğrettin bana.
Şimdi sokaklar aynı sokaklar, Ama adımlarım eksik gidiyor her yere. Bir yanım hep senden önceki ben, Diğer yanım senden sonra susmayı öğrenen ben.
Geceleri uykuya değil, Hatıralara dalıyorum. Her hatıra bir fotoğraf gibi değil, Bir yara gibi açılıyor içimde.
Sana kızmak istedim bazen, Bütün kapıları kapatmak, Adını içimden silmek istedim. Ama kalbim her defasında “Onu sevmiştin” diyerek susturdu beni.
Sevgi dediğin şey bu muydu? Birini kaybettikten sonra bile Onu savunmaya devam etmek mi?
Belki de en büyük yalnızlık, Birini hâlâ sevmeye devam ederken Onsuz yaşamayı öğrenmektir.
Ben öğrendim… Ama eksik öğrendim. Gülmeyi öğrendim mesela, Ama içim gülmeyi unutmuştu çoktan.
Bir rüzgâr esiyor bazen, Sanki sen geçiyormuşsun gibi duruyorum. Bir ses duyuyorum uzaktan, Sanki adımı sen söylüyormuşsun gibi.
O an her şey duruyor. Ne zaman içimden geçiyorsun, O zaman anlıyorum: Ben senden hiç gitmemişim.
Belki bir gün karşılaşırız, Kalabalık bir sokakta, Hiçbir şey olmamış gibi. Sen gözlerime bakarsın, Ben içimdeki bütün kırıkları saklamaya çalışırım.
Ve o an anlarsın belki… Bazı insanlar gitse de, Bazı sevgiler bitse de, Bazı yaralar hiç kapanmaz.
Benim yaram sensin, Ama en garip olanı şu: Ben bu yarayı şikâyet etmiyorum artık. Sadece taşıyorum.
Çünkü bazı insanlar acıtır… Ama yine de vazgeçilmez olur.