Sessiz Yara
Bir sessizlik var içimde, Adını koyamadığım bir sızı. Ne zaman gece çökse üstüme, Konuşur benimle yalnızlığım.
Senin gidişin, Bir kapının kapanması değildi sadece. Bir hayatın içinden ışığın çekilmesiydi, Bir kalbin kendi kendine karanlığa gömülmesiydi.
Sana tutunduğum günleri hatırlıyorum, Bir çocuğun umuda sarılışı gibi. Oysa sen, Benim tuttuğum eli çoktan bırakmışsın.
Ben seni severken büyüdüm aslında, Ama sen giderken küçüldü içimdeki dünya. Bir insan nasıl aynı anda hem sevebilir Hem de yıkılabilir, bunu sen öğrettin bana.
Şimdi sokaklar aynı sokaklar, Ama adımlarım eksik gidiyor her yere. Bir yanım hep senden önceki ben, Diğer yanım senden sonra susmayı öğrenen ben.
Geceleri uykuya değil, Hatıralara dalıyorum. Her hatıra bir fotoğraf gibi değil, Bir yara gibi açılıyor içimde.
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta