İmgeme vuslatsın bahçemde sümbül
Narin bakışınla gözlerime gül
Yokluğun cezadır varlığın ödül
Kalbinle kalbime geldiğin o gün
Hangi iklimdensin gelişin bahar
Sen, dağların doruğunda kardelen
Sen, gönlümün kuraklığında yeşeren
Sen, bir bebek misali hep sevilen
Karanlığıma güneş olan sen…
Bakışıyla buzları eriten
Kaç bahar kaç mevsim geçti
Kaç takvim yaprağı eskittim yüreğimde
Umutlarım yavaş yavaş tükenirken
Yorgun ve çaresizdim...
Sensizliğin hastalığına yakalandım
Yıllar sonra...
Ben kendimi yaşarken defnettim
Bana hâlâ "iyi misin?" diye soruyorlar...
Çürümeye yüz tutmuş bir ceset gibiydim aynada
Ne gözlerim bakar ne yüreğim yanar
Acımasızlık diz boyu kulaklarım duymaz
Yaz gününde karlar yağıyor başa
Sevdadandır dedim yenilmedim ki
Kanlar karışıyor gözdeki yaşa
Sevdadandır dedim yenilmedim ki
Alay eder gibi yüzüme baktın
Yapışmış gitmiyor üstümden leke
Zalimsin sevgili sevme sen beni
Neşemi yok ettin kaldı bin öfke
Zalimsin sevgili, sevme sen beni
Bilemedim ruhun kirli çamurdan
Sevsene beni azıcık...
Ürperdim birden soğudu hava
İyice sev beni sar koynuna
İçim ısınsın kan gelsin parmak uçlarıma...
Bu kente yolum düştüğü zaman göz kırpıyordu güneş
Enkazlarla örtülü yüreğime bir umut ektim
O benim olmayacak ötesiz hayalimdi
Seven sevilenlerin arasında boynu bükük kaldım
O yanan ateşten gelen ses benim çığlığımdı….
Hep kapıda kaldım her mevsim
Ne girebildim huzurdan içeri
Gök alabildiğine mavi,
Yer ise bembeyaz bir sessizlik.
Kışın keskin ayazı dolanırken dağlarda,
İki can durmuş, zamanı durdurmuş.
Ne bir söz gerek aralarına,
Ne de yaldızlı cümleler...
Daha ne diyeyim sana zaman...
Söylesene kimsin sen nesin.
Hep adamına göre mi muamele var sende.
Neden herkese eşit el sallamıyorsun.
Kimine özlem kimine vuslat kimine hercai.
Söylesene kaç kişinin acısı var sende.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!