Sessiz Özlemm Şiiri - Can Elıf

Seni sevdiğimi kimse duymayacak…
Çünkü ben seni en çok özlerken sustum.
Adını her içimden geçirdiğimde,
kalbimde büyüyen bir hasret sessizce yer etti.

Sen, uzaklaştıkça daha çok sevdiğim,
özledikçe içimde derinleşen en ince sızımsın.
Sesini duymadığım her gün biraz eksilen yanımda,
gülüşünü göremediğim her an biraz daha büyüyen bir özlemsin.

Kimse bilmeyecek seni nasıl özlediğimi…
Bir akşam rüzgârına bakıp seni andığımı,
geceleri yokluğunu kalbime sarıp uyuduğumu bilmeyecekler.
Çünkü sen, en çok yokluğunla yer ettin içimde.

Seni;
bir daha hiç kavuşamayacakmışım gibi,
ama her an kapıdan girecekmişsin gibi özledim.
Kalabalıkların içinde eksik bir şey arar gibi,
sessizliklerde adını duyar gibi yaşadım.

Yıllarca içimde sakladığım en gerçek duygum oldun sen.
Dinmeyen bir özlem gibi yer ettin içime…
Ne zaman aklıma düşsen,
kalbim yarım kalmış bir şarkının en kırık yerinde susar.

Mesafelerin engellerinde bizi ,
ama özlemin hep yanı başımda kaldı.
Bir çiçeğin güneşi bekleyişi gibi bekledim seni;
sabırla, sessizce, incinmeden…

Bil ki;
bu can bu bedende olduğu sürece
seni hep biraz eksik, biraz yarım ama hep özleyerek seveceğim.
Belki yollarımız hiç birleşmeyecek,
belki adlarımız hiç yan yana gelmeyecek…
ama ben seni...
kalbimin en derin yerinde, hiç dinmeyen bir özlemle taşıyacağım.