Sessiz Nefessiz Şiiri - Sibel Orhan

Hüzünlü bulutlu gözlerin
Esaretine hapsoldu hayallerim
Sahipsiz kıyılarda
Adımladı beni çocukluğum
Dar kaldırımlarda
Kısa yolculuklarım
Birbirini unutan harfler gibi dağınık,
Başıboş kaldı,
Hesapsız çocukluğum…
Topaç gibi dönerken yokuşlarda düşlerim,
Ve çalmayacak hiçbir kapıyı mor renkli baharlarım
Kilitler kırılmadan
Anahtarlar paslandı ellerimde
Islansın artık bende ki gurbetin
Gelincik tarlasında kelebeği göremediyse arı,
Serçe korkmadıysa bu pencerede …
Rüzgar fırtına olup,
Bir salkım hıçkırığı savurduysa
Masamda kuruyan kahve telvesi
Kalemime yüz çevirdiyse artık
Anla ki:
Vedalaştı her şeyle her şey
Lakin
Bir anı kaldı, buram buram isli:
Mor bir çocukluk
Gelincik tarlasında unutulmuş bir mendil gibi
Ve sen...
Bende kalan son yağmur gibi
Islat artık içimi
Kalmadı artık ne bir hesap ne de bir keder…
Sadece sen kaldın, içimde
közüne bile kıyamadığım
Herşey mabedimde