Sessiz Mucize Şiiri - Mehmet Bildir

Sessiz Mucize

Seni sevmek, gözlerinle değil kalbimle gördüğüm bir hakikattir,
yüzünü bilmeden, gülüşünü görmeden içimde büyüyen bir bahar gibi.

Sesin, gecelerin en derin sessizliğinde yankılanan bir dua,
her hecesiyle ruhuma dokunan, beni kendime yeniden tanıtan bir sükûnettir.

Seni özlemek, bir anın içine sığmayan uzun bir ömürdür,
her gün sesini duysam bile içimde asırlarca büyüyen bir hasrettir.

Bir insan görmeden bu kadar sever mi diye sordum kendime,
cevabı, gözlerimden süzülen ve adını fısıldayan o sessiz yaşlarda buldum.

Bu sevda, sıradan bir his değil, sabırla yoğrulmuş bir emanettir,
Rabbimin kalbime bıraktığı en ağır ve en güzel imtihandır.

Ben seni isterken bir insan dilemedim sadece,
ömrüme anlam, kalbime huzur, nefesime sebep istedim.
Gökyüzünün mavisini her gördüğümde sana dokunur gibi oldum,
çünkü içimde açan her umut, seninle renk buldu.

Baharın papatyaları kadar saf,
yıldızlar kadar sadık bir sevdayla sevdim seni.
Gece ne kadar karanlık olursa olsun
senin varlığınla aydınlanan bir kalp taşıdım.
Çünkü aşk, görmek değil hissetmekti,
ve ben seni, hiç görmeden bütün benliğimle yaşadım.

Ben hayatımda yalnızca Rabbime secde ettim,
ama ilk defa bir kalbin karşısında böyle derin bir saygıyla eğildim.
Bu bir eksiliş değil, bir tamamlanıştı,
çünkü sen, içimde eksik kalan her duygunun adısın.

Ve bir gün, zaman susup yollar birleştiğinde,
hasret yerini kavuşmanın en derin huzuruna bıraktığında,
gözlerimde biriken o yıllar, tek bir bakışta eriyecek,
ellerin, içimdeki bütün fırtınaları sonsuz bir sükûnete çevirecek.

O an anlayacağım;
bu bekleyiş bir kayıp değil, bir kazançmış,
bu hasret bir eksiklik değil,
sevdanın en saf hâliymiş.

Ve ben, bütün ömrümü bir tek cümlede toplayacağım:
Seni beklemek bile, seni yaşamaktan vazgeçemeyecek kadar güzeldi.

Mehmet bildir