Sessiz liman Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Kendi kapattığın perdenin arkasında gündüzü beklemek boşuna.
Bir şeyi bitirme cesaretini gösterdiysen,
o bitişin getirdiği sessizliği
ve karanlığı da göğüsleme olgunluğunu göstereceksin.

Ya o kibriti yeniden çakacak yüreğin olacak
ya da karanlığın içinde yürümeyi öğreneceksin.

Çünkü her vazgeçiş, bir iz bırakır geride,
Ne mum alevi bağışlar seni, ne de gölge.

Madem ki sen söndürdün o tahta masadaki ışığı,
Şimdi yankılanan yalnızlık senin eserin;
Geceyi suçlama, kendi ellerindi fırtınayı çağıran.

Yarım kalmış bir türkünün nakaratında takılıp kalamaz insan,
Ya o yangını küllerinden sarsıp yeniden doğuracaksın,
Göz göze geleceksin yaktığın o ilk kıvılcımla,
Ya da bastığın toprağın soğukluğunu kabullenip
Karanlığın ritminde adımlamayı öğreneceksin.

Şikâyet etmeye hakkın yok artık o kapalı perdelerden,
Kendi çizdiğin sınırın eşiğinde durup ağlayamazsın.

Şimdi ya o fırtınalı denizlere bir daha yelken aç,
Ya da bu sessiz limanda,
O koyu karanlıkla barışmayı öğren..