Sessiz İntahar Şiiri - Erkan Tankut

Hayat buldum sandım sende,meğer sadece nefes almayı öğrenmişim.
Sevgi dedikleri şey, benim içimde büyüyüp de sana ulaşamayan bir yankıymış.

Sen gittin…ben kaldım,aynı yerde ama aynı kişi değil.
Bir kalp düşün,atıyor ama sahibini tanımıyor artık.
okunmamış bir dua gibi ,kabul edilmemiş bir dilek gibi sahipsiz.
Ben seni “biz” sanmıştım,meğer sen “ben”i bile eksilten bir ihtimalmişsin.

Şimdi içimde bir oda var,kapısı açık ama kimse girmiyor.
Çünkü orada sen vardın,ve gittiğin yerde yaşam da sustu biraz.
Ben seni kaybetmedim aslında,ben kendimi bulduğum yerde seninle birlikte dağıldım.
Sen gidince öğrendim,bazı yokluklar insanı büyütmüyor…sadece eksiltiyor.

Bir adın kaldı bende,söylenince içimi acıtan bir sessizlik gibi.
Ne tam unutuluyor,ne de hatırlanınca katlanılıyor.
Gözlerim aynı bakıyor dışarıya,ama hiçbir manzara artık bana ait değil.
Çünkü sen varken dünya “biz”di,şimdi herkes kendine yabancı.

Sana “kal” demedim,çünkü kal demek,gidişi daha da gerçek yapıyormuş meğer.
Ben sustum,sen gittin,ve arada kalan her şey beni bana düşman etti.

Şimdi anlıyorum…
bazı insanlar gitmek için değil,insanın içinde hiç tamamlanmamak için gelirmiş.

Ve ben…
senin yarım bıraktığın yerden kendimi tamamlamaya çalışırken daha çok eksildim.
Ve sonra fark ettim…
senin gidişin bir son değilmiş,bir alışma biçimiymiş.

Ben her sabah aynı yerden uyanıyorum,ama aynı hayata uyanamıyorum.
Çünkü bazı sabahlar,insanın üstüne güneş değil geçmiş çöküyor.
Seni unutmak istemedim,çünkü unutsaydım yaşadığım her şeyin gerçekliğini de kaybedecektim.

Ama hatırlamak da kolay değil…
çünkü her hatırlayışta içimde bir şey yeniden dağılıyor.
Bir kalp düşün şimdi,kırılmış ama hâlâ atmaya devam ediyor.
Sanki “devam et” demişler de nedenini söylememişler gibi.

Ben sana kırılmadım aslında,ben kendime kırıldım seni bu kadar içine alan halime.

Ve en çok şunu öğrendim;
bazı insanlar giderken kapıyı kapatmaz,sadece aralık bırakır…
insan o aralıktan hayat boyu esen bir rüzgâra dönüşür.
Ve ben o rüzgârda ne ilerleyebildim ,ne de geri dönebildim , Sadece savruldum.

Bir gün her şey düzelir sandım,ama bazı şeyler düzelmiyormuş…sadece susuyormuş.
Şimdi içimde sen yoksun,ama yokluğun her yerde konuşuyor.
En çok da gece…ışıklar sönünce...ben kendimle baş başa kalınca.

Anladım ,sen gitmedin aslında,sen bende kaldın ama ben sana yetişemedim.
Ve bu hikâyenin sonunda kimse kazanmadı.
Sadece bir kalp anlamını ararken kendini kaybetti.
“Bazı insanlar gider…ama asıl giden, geride kalan olur”