Sessiz incelik Şiiri - Mehmet Ata Günal

Bir beyazlık düşün…
Lekesiz, duru, sessiz.
Bir kırmızılık düşün…
Acıyı taşıyan ama başkasına bulaşmaktan çekinen.
“Kirlenir…” diyen bir titreme var orada.
Kendini unutup dokunduğunu düşünen bir incelik.
Bugün görülse
alkış olur,
paylaşım olur,
“nerede o hassasiyet” denir.
Ama zaman geri sarınca
aynı titizlik
bir çift sözle kırılabiliyor:
“Ayıp.”
İkiye bölünen bir kâğıt,
çoğalmasın diye eksiltilen bir parça,
israf olmasın diye küçülen bir pay…
Niyet küçülmüyor oysa.
Ama kelime ağır.
Ve bazı kelimeler
insanın içinde
yıllarca yankı kalıyor.
Dün ayıp sayılan özen
bugün örnek diye anlatılıyor.
Demek ki ölçüler değişiyor,
bakışlar değişiyor,
zamana göre alkışın yönü değişiyor.
Fakat değişmemeli bazı şeyler:
Azla yetinmenin onuru,
ortak olana saygı,
inceliğin sessiz gücü.
Bir sözün
kırk yıl içte kalabileceğini bilsek,
belki daha yavaş konuşuruz.
Ve belki bir gün
küçücük bir tasarrufu
utandırmak yerine
anlarız.
Çünkü zaman değişebilir.
Ama özü koruyan niyet
değişmemeli.