Gözlerim ve avuçlarım ilerliyor günlerdir..
Sessizce...
Gök kubbenin uçsuz bucaksız boşluğunda.
Avuçlarımda biriktirdiklerimle artıyor irtifa.
Henüz değmedi parmak uçlarım göğün perdesine.
İçimde taşan ne varsa,sığmıyor artık satırlara.
Derindeki magmadan sızan birkaç damla lav bu...
Görünen o sızı,buzdağı değil,volkanın ucu;
Dermanım,bu sessiz denklemin mutlak sahibinde.
Edremit.
Kayıt Tarihi : 27.03.2026 01:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!