Sermayesiz sermaye Şiiri - Şaban Kara

gözlerin dilimi elma ağacına sarılan üzüm asmaları gibi sardı lâl bıraktı
sonra mevsimler bir anda geçti
üzümler büyüdü sohbahar bize erişti
omuz çukurlarından olma sepete doldurdum yetişen üzümleri
onları türlü pazarlarda sattım
her gelen sepeti almak istedi evvel
ama dokundurtmadım
sonunda bitti ticaretim ellerimde omuz çukuru sepetin çocuklara uğradım
onlara kitaplar ve battaniye alıp kalbimin odalarında yatırdım
üşümesinler diye kalbimi yaktım, çırası ellerin
uzun elektirik kabloları çekmedim
aydınlık kalsın diye kalbim iyilik çalıştım
tabi ışıldayan gözlerinin faydasını yok sayamam
çocuklar iyilikle gördüler iyilikle okudular
büyüdüler kalbimden
gittiler heybelerinde kitaplar ve iyiliklerle
sen kaldın geriye
ellerin, gözlerin birde kalbimi koyduğum omuz çukuru sepetin...

şaban kara