Hasret kokusu var havada,
Özlem habercisi bir fırtına.
Her nefes alışında içine dolan,
Ve solumak istediğinde zor olan,
Hasret kokusu var havada.
Yas tutmuş yüreğimin acısını,
Nefsimin bitmek bilmeyen sevdasını,
Hele birde o kahpece ihanetini!
Unutmak o kadar kolaymıydı.
Seninle geçen her vakit, bin saadet,
Sana yazıyorum bu şiiri,
Ne kadar zorlanıyorum bir bilsen.
Kelimeler düğümleniyor boğazımda sanki
Anlatamıyorum seni, sözler bile yetmiyor belki.
İlk defa kelimelerin kifayetsiz olduğunu gördüm,
Suskunluğumun perdesini aralayın,
Bırakın kanatlansın rüzgârda yalnızlığım.
Ufukta belirsiz ışık huzmelerin,
Karanlığıma kenetlenmiş gözlerim.
Bir sayfa daha koptu takvimden,
Ben yağmur adam…
Âdem ve Havva aşkına boşalan,
Yasak elmayı dalından koparan,
Ben yağmur adam…
Gözlerinde şimşekler çakan,
Yalnızlığın sessizliğinde ilk günlerim.
Yüreğimin ayrı atışı bir gerçek,
Özlemin zirvesinde geçirdiğim gecelerim,
Umarım bu sıla bir gün bitecek.
Arkama baktığımda bıraktığım günlere,
Kırık bir düş aynasından bakmak,
Hayata tel örgüler arkasından sarılmak.
Bir adım kadar yakınken özgürlüğe
Ve geride bıraktığımız maziye,
İşte kilitlendiğin andır o,
Dalıp hayallerine uzanamadığın zaman.
Yazan; Ben bir diplomatım,
Ve adım KEMAL…
Ağlıyordu bir çocuk, ıslak kaldırımlar üzerinde,
Elleri nasır tutmuş, yüzünde yılların çizgileri sanki,
Fakat, yüreği tazeydi çileyi gösterse de.
Bu gecede yoktun yanımda,
Her gece olduğu gibi, kahreden ve sensiz.
Fakat hayalin vardı gözlerimde, yanımda, yatağımda
Ve nefesinin sıcaklığı vuruyordu sanki tenime.
Bunaltıyordu sıcak, özleminle bir yanda,
Hangi aydı seni gördüğünde gözlerim?
Hangi mevsimdi içime çektiğimde kokun?
Hangi sendin tenimde hissettiğim sıcaklığın?
oğuk bir yara oldu gönlümde yokluğun!
Hiç ısınamadığım yazında kavruldu ümitlerim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!