Sokakta bir kimsesizlik var
Alıyorum yanıma beraber kimsesizleşiyoruz
Acılarımız mı birbirine benziyor
Yoksa zaten aynı kişimiyiz
kimsesizlerin kimsesine…..
Ne yaptın ey gülüm
Beni benden aldın
Sensizim
Sadece hayallerimle yaşıyorum şimdi yoksun
sessizlik bana seni hatırlatıyor
Var olanı yok ile değiştirebilir miyiz
Yokluğu sonsuzluğa dört nala sürebilir miyiz
Hasreti gönül çarkında eriyebilir miyiz
Mavinin en mavisine sarılabilir miyiz
İllaki acı mı çekmek lazım mutluluk için
bir bakışta
bir tebessüm de
mutlu olma ihtimalimiz yok mu
peki acı olmadan
Ellerim kollarım bağlı
Çaresizliğin kıyısında bekliyorum
Bitmek bilmiyor acılar
Bitmek bilmiyor çaresizliğin feryadı
Kıymet
Sevgilim
Güneşin doğmasına gerek yok
Senin için yanan kalbim
Gökyüzünde sallandırmam yeterli
O ışıkla yâda o yangınla
Havada ölümün kokusu siniyor üzerimize
Aşk yangını dört bir yanımızı örtüyor
Kelimeler kırılıyor
Ben paramparça oluyorum
Bu gün seni çok bekledim
Gelmeni ve seni bir daha daha sevmeyi istedi sol yanım seni
Sen sözcüklerle anlatılmaya ihtiyacı olmayan kadın
Seni tedbirsiz ve emniyetsiz bir şekilde sevmiştim.
Hayal ve gerçek arasından
kala kaldım
Bazen umut
Bazende hüzün oldu
Gerçeklik sözcüklerde asılı kaldı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!