Tanrı ölümü avuçlarımızın içine koydu
Biz anlamadık yıkamadık ellerimizi
Memeleri kara bir zülüm bizi kandırdı.
Yaşamı sonsuz sandık. İşçi evlerinde öldük biz.
O akşam üstü öldü
Daha kır çiçekleri uykudayken
Buluşmamışken sevgililer
İş görenler mutluyum diyememişken
Köhne bir apartmanın bodrum dairesinde,
Çıgırtkan bir ölüm sessizliginde
Her sabah uyanırken korkularımda
Seni düşünürüm.
Düşünmek tehlikeli bir eylemdir.
Sonra kendim olurum bir vaktinde karanlığımın.
Evsiz parasız pulsuz.
Özgürlük yoksa sevdada yoktur
Yüregim kara bir çalıdır artık acıya banık
Beklemek nafiledir bağ bozumlarını
Kitaplarda yazılan yalan yanlış hikayeler umudun
Karanlıktır hikayesi bu ülkenin.
Bilirim ölüm zordur acıdır sofrası emekçinin
Size poki den söz etmeliyim
O küçük ele avuca sığmaz kedi yavrusundan
Nasılda sevimli bir bilseniz
Hani umutturu verir yetmezliklerinizi
Koşar durur odanın içinde
Tüm yokluklar uçar gider sanki.
Düşünüyorumda eğer seve bilseydim ben seni severdim.
olmadı neyapayım artık böyle kabul et beni
Biraz Müslüman oldukça kominist çokça türk ruhlu topladınmı insan.
Ah sen beni unutma olurmu sevişirken yabancı bedenlerle
Şiirler okuma bensiz sen olmadınmı yanımda neyseki çokça varsın
Ben yitik sevdalardan geriye kalmış bir hiç olurum.
Velhasıl sürüyor o rüya
Sevdalı olsa da gönlümüz
Zaman alıp gidiyor bizi
Bir tek taşıt kaldı bineceğimiz.
Çağırsam burdayım diyecek sanki
Bazı şeyler dağınık kalmalı
Saklanmalı nar çiçeklerinin arasına
Esmer bakışlı bir kadın sevmeli
kimse anlamaz yaşamayınca
bir diyarbekir var dicle önünde,
ötesinde bir mardinki anlatılmaz,
urfa nedir nefeste belli olur,
erzurumda yalan asla barınmaz,
elazıg hazarın arkadaşı,
Güneş doguyor her sabah
‘Tanrı seviyor insanları ‘
Serçeler kanat çırpıyor.
İşçiler esmer işçiler ben gibiler
Sevdalanıyorlar memlekte
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!