Serap Şiiri - Kasım Kobakçı

Yandım kavruldum güneşin altında,
Dolaştım durdum vahanın bahtında,
Uyudum yalnızlık çölü tahtında,
Serapmış ansızın gördüğüm sular.
*
Bilgece sanırdım anlattıklarını,
Saklardım sır gibi paylaştıklarını,
Hayranla izlerdim coştuklarını,
Meğerse kopyaymış koca masallar.
*
İnandım aylarca sahte bakışa,
Aldandım ekrandan taşan nakışa,
Kapıldım içimde coşan akışa,
Şimdi belli oldu asıl niyetin.
*
Zekice gelirdi ettiğin laflar,
Dolardı ardında sayısız saflar,
Silinirdi kalpten büyük taraflar,
Çalınmış fikirlermiş duyduklarım.
*
Ankara yolları şahittir bize,
Vuruldum yüzünden yansıyan gize,
Kilitler vurulmuş inanan dize,
Çözüldü sırrın karanlık gecede.
*
Uzaktan sunardın serüvenleri,
Kandırırdın peşinden gidenleri,
Büyülerdin o masum sevenleri,
Düştü nihayet masken sahnelerde.
*
Deryalar aştığını iddia ettin,
Karlı dağlar geçip uzağa gittin,
Sonunda tükenip gözümde bittin,
Tüm zaferlerin sahte alemlerden.
*
Romanın kahramanı sanıyordum,
Derin okyanuslara dalıyordum,
Kalbimin sahibiyle kalıyordum,
Meğerse yapaymış aldığım cevap.