Serâb-ı Lâl Şiiri - Sibel Orhan

Yüzünde perde perde hazan
Çatlamış gülüşün, solgun aynalarda
Saklı bir mektup gibi, kim bilir kaç kalpte
Sesin ürkek bir melodi, dinlediğim her şarkıda
Gözlerin…
Yanlış mevsimde açmış bir nar çiçeği
Bir bakışınla yandım, sen hiç fark etmedin mi?
Dizlerime çökmüş yıllar, omzumda tereddüt var
Ve sen… hâlâ en içli yerimsin sevdamın ülkesi
Serâb-ı Lâl, unutuşa benzeme
Serâb-ı Lâl, kalbim seninle göçebe
Bir damla gibi düştün, iz oldun küllerde
Serâb-ı Lâl, gözümde hep o gölge
Sarılmamış zamanlar dolanıyor tenime
Adınla titriyor dilimdeki eksik cümle
Ne bir yemin, ne bir vedâsın hücremde
Sende durmuş bir saat var içimde
Serâb-ı Lâl, kırık bir rüyamı sın?
Serâb-ı Lâl, sesimden düşen yangın
Omzuma gül bırakma, dünya alır kahır
Serâb-ı Lâl, heveslerin gözünde kalır
Sen,
Bir yangının külleriyle susan
Çaresizliğin bile giyemediği bir sabır
Ben,
Bir perde aralığında kaldım
Seninle başladım, seninle yarım...